ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ: Ο ΚΑΜΠΟΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΧΟΥΑΝ ΡΟΥΛΦΟ

Ο Χουάν Ρούλφο είναι ένας από τους επιφανείς συγγραφείς που απαρτίζουν τη λίστα των αρνητών της γραφής. Μία συλλογή διηγημάτων, ένα μυθιστόρημα και ύστερα εκκωφαντική σιωπή μέχρι το θάνατό του, παρά το γεγονός πως το έργο τού του χάρισε την καταξίωση κατά τη διάρκεια της ζωής του. Δεν αναγκάστηκε να ζήσει στο λογοτεχνικό περιθώριο όπως τόσοι και τόσοι δημιουργοί που αναγνωρίστηκαν μετά θάνατον. Βραβεία, συνεντεύξεις, διαλέξεις και τεράστιο ενδιαφέρον για το επόμενο πόνημα του Μεξικανού συγγραφέα. Ο εκδότης του δεν έπαψε ποτέ να προαναγγέλει την κυκλοφορία του επόμενου μυθιστορήματος, μεταθέτοντας συνεχώς την ημερομηνία.

Όταν, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του Ρούλφο στην Κολομβία, ρωτήθηκε από ντόπιο δημοσιογράφο γιατί είχε γράψει μόνο δύο έργα εκείνος απάντησε: «Γιατί δεν είχα κάτι άλλο να πω». Η ειλικρινής σιωπή του δημιουργού που αρνείται να εκμεταλλευτεί τη φήμη του προστατεύοντας έτσι την υστεροφημία του. Υπάρχει όμως ακόμα μία εξήγηση εκείνης της σιωπής. Ο Ρούλφο ποτέ δεν υπήρξε συγγραφέας πλήρους ωραρίου, εργάστηκε για χρόνια σε κοινότητες ιθαγενών κάτι που του στερούσε χρόνο από τη συγγραφή. Κάποια στιγμή ο Ρούλφο ξεκίνησε να γράφει ένα μυθιστόρημα με τίτλο Lacarriler, το οποίο όμως δεν τελείωσε ποτέ.

Πρωτοπόρος του μαγικού ρεαλισμού, λογοτεχνικού κινήματος που γνώρισε την άνθηση στη Λατινική Αμερική προσφέροντας σημαντικά έργα και δημιουργούς. Για πολλούς, ο Ρούλφο με το Μπόρχες αποτελούν το κατεξοχήν δίδυμο επιρροής στη μετέπειτα άνθηση της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας.

Ασχολήθηκε αρκετά με τον κινηματογράφο. Συνεργάστηκε με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και τον Κάρλος Φουέντες στη συγγραφή ενός κινηματογραφικού σεναρίου με τίτλο Ο χρυσός κόκορας, ταινία που βγήκε στις αίθουσες το 1964 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Γκαλμπαδόν.

Πέρυσι το Μάρτη η ανάγνωση του Πέδρο Πάραμο αποτέλεσε αποκάλυψη. Όσο και αν διαβάζει κάποιος η εμπειρία αυτή δεν είναι συχνή. Η απόφαση να ακολουθήσω για δεύτερη φορά τον Χουάν Πρεσιάδο στην κατάβασή του στην Κομάλα υπήρξε κάτι παραπάνω από φυσιολογική και αναμενόμενη. Μετά το πέρας της δεύτερης ανάγνωσης έσπευσα να προμηθευτώ και τη συλλογή διηγημάτων Ο κάμπος στις φλόγες. Όμως αντιστάθηκα στην επιθυμία της στιγμής και ανέβαλα την ανάγνωση για αργότερα. Δεν ήταν η στιγμή. Ακολούθησαν μέρες αποχής από την ανάγνωση, μέρες κατά τις οποίες έπαιρνα το μυθιστόρημα στα χέρια μου, μια τυχαία σελίδα, το έκλεινα ξανά. Εκείνη η ανάρτηση-παρουσίαση ήταν πραγματική απόλαυση.

Οι μήνες πέρασαν, μα ο Χουάν Πρεσιάδο είναι ακόμα παρών στη σκέψη μου. Η Κομάλα, ο μύθος της κατάβασης του Ορφέα στον Άδη, το γεγονός πως ο Ρούλφο ύστερα σώπασε. 

Δεν έπιασα το νήμα από την αρχή, θα έπρεπε ίσως να έχω γνωρίσει το Ρούλφο πρώτα μέσα από τα διηγήματά του και ύστερα να συνεχίσω με το Πέδρο Πάραμο. Τώρα όμως δεν μπορώ να αλλάξω τη σειρά, ο Κάμπος στις φλόγες στέκει δίπλα μου με τον ιερέα της φωτογραφίας να κοιτάζει στα δεξιά του, τι να αντικρίζει άραγε;

Η ανάγνωση ξεκινά.

«Τόσες ώρες περπάτημα χωρίς να βρούμε ούτ’ έναν ίσκιο δέντρου, ούτ’ έναν σπόρο δέντρου, ούτε μια ρίζα από τίποτα, και τώρα ακούμε να γαβγίζουν τα σκυλιά.»

Καλογερόπουλος Γιάννης

(No14me.blogspot.com)