Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ, I

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

Τώρα γέρασε. Δεν έπρεπε να συμβεί σε αυτή τη γυναίκα.

 

Η απουσία της ήταν αμετάκλητη.

 

Κανείς δεν κατάλαβε ότι το χαμόγελό του απλώς ήταν εικόνα συμπυκνωμένης πίκρας.

 

Απομακρυνόταν παίρνοντας μια θλιβερή απόχρωση φθοράς.

 

Σιωπούσε από αξιοπρέπεια.

 

Το πολλά υποσχόμενο αλλά άγονο κοίταγμά του κάθε φορά που τη συναντούσε, είχε τελικά τον χαρακτήρα του αυνανισμού.

 

Είμαστε θνησιγενή επιφωνήματα.

 

Ακόμη και η φτέρνα της ήταν ερωτική.

 

Η ανάγκη των επιστροφών.

 

Ήταν απλώς το τ της λέξης «τίποτα». Ώς εκεί.

 

 

 

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΣΚΕΨΕΩΝ

 

Μιλώ, άρα υπάρχω –λένε. Σιωπώ, άρα είμαι.

 

Τελικά, στις διαπροσωπικές σχέσεις το κλειδί είναι η αισθητική αποδοχή του άλλου. Αν δεν υπάρξει, τίποτα δεν αρχίζει. Στη βάση του το ζήτημα είναι αισθητικό. Στην πραγματικότητα, όταν αναφερόμαστε στην αισθητική, δεν εννοούμε ένα όλον;

 

Από μια πλευρά, ο χρόνος βιώνεται με βάση την επαφή με τους άλλους και, φυσικά, την ποιότητά τους. Έτσι, άλλοτε συστέλλεται και άλλοτε διαστέλλεται οδυνηρά.

Η διευθέτηση των ανθρωπίνων σχέσεων είναι ψυχική ταλαιπωρία, είναι ίσως η μεγαλύτερη κούραση.

 

Είναι δυστύχημα ότι όλα φαίνονται εκ των υστέρων.

 

Η υπάρχουσα ψυχική μας κατάσταση αποτυπώνεται στο πρόσωπό μας. Και αν αυτή έχει διάρκεια, τότε μετατρέπεται σε πάγια έκφραση προσώπου. Ουδέν κρυπτόν.

 

Μια γραμμή χωρίζει την ολιγάρκεια από την αποκτήνωση. Είναι δηλαδή ζήτημα οπτικής γωνίας.

 

Συνυπάρχουμε στο τίποτα.

 

Φυλάξου από τον μικροαστό, από τη μικροαστική δαγκάνα.

 

Κάθε νέο πρωινό είμαστε καινούργιοι μέχρι να θυμηθούμε στιγμές της ιστορίας μας.

 

Δημήτρης Σαραντάρης