ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ: ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΑΚ ΦΙΝ

Αν ανήκει κάποιος στη συνομοταξία (χαχαχα!) εκείνων που σε πείσμα τής εισβολής τού αδυσώπητου χρόνου συνεχίζουν να αφήνουν την εφηβική τους πτυχή να παίζει, να γελά, να σατιρίζει εαυτόν, να τολμά να αφήνεται να ερωτευτεί εκ νέου και να επιμένει ακόμα και τώρα στην ηλικία των περιπλανήσεων στη γειτονιά των διαψεύσεων να διαβάζει Εμπειρίκο και Κέρουακ, τότε ας συνεχίσει την ανάγνωση των επόμενων 268 λέξεων.

Κι ας μπει στο ποτάμι και με όχημα τη σχεδία ας περιπλανηθεί στις γωνιές τού Μισσισσιππή, στον Νότο των μέσων τού 19ου αιώνα, σε ένα κείμενο στο οποίο συμπλέει κυριολεκτικά το ειδυλλιακό με τον αγώνα για επιβίωση. Εκεί όπου ο μικρός Χακ Φιν θα επινοήσει μια σειρά από τεχνικές επιβίωσης στο μη δομημένο περιβάλλον –το αντίθετο δηλαδή από τη δράση των Χένρι Μίλλερ, Κέρουακ και Σελίν, όταν δρουν εντός του δομημένου χώρου και επινοούν ανέξοδες διεξόδους στην περιπέτεια του βίου.

Σε αυτό το μυητικό κείμενο στην ελευθερία των κινήσεων και της σκέψης που διαβάζοντάς το συχνά χαμογελάς αυθόρμητα, σε αυτόν τον ύμνο στη φιλία, σε αυτό το εγχειρίδιο πρακτικότητας του βίου, ο Τουέιν βάζει τον μικρό Χακ σε μια σειρά από προβλήματα και ηθικά διλήμματα τα οποία λύνει με τρόπο συναισθηματικό: Δηλαδή μέσα από την εκτροπή από αυτό που το κοινωνικό κατεστημένο θεωρεί ορθό, καθώς ο ήρωας έχει έντονη την αίσθηση της ελευθερίας και της άθραυστης αυτονομίας του.

Δοκίμιο περιπλάνησης και τεχνικών επιβίωσης ο “Χακ Φιν” τού Μάρκ Τουέιν και ταυτόχρονα κείμενο κοινωνικού προβληματισμού καθώς ο μικρός Χακ παλεύει με τον κυρίαρχο (φευ) τρόπο σκέψης τής εποχής του στον μεγαλειώδη Νότο, κατά τ’ άλλα, των μπλουζ, της τζαζ και της ροκ.

Κείμενο ψυχικής απελευθέρωσης και κριτικής ματιάς που από την περιπέτεια της καθημερινής μας ζωής με τις πνευματικές της ραγάδες και την ψυχική της κυτταρίτιδα, σε μεταφέρει στη ζωή τής περιπέτειας υπό έναν όρο όμως: Να δεχθείς, ανοίγοντας το βιβλίο, να επιστρέψεις στην παιδική ματιά –πράγμα που άλλωστε σε βοηθά και το ίδιο το κείμενο να κάνεις, γεγονός που αποτελεί και έναν βασικό λόγο για να το (ξανα)διαβάσεις.

Δημήτρης Σαραντάρης