ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ


Βασίλειος Δρόλιας, Τυχαία είσοδος, μυθιστόρημα, εκδόσεις Τόπος, 2008 

Αν έπρεπε να υποδείξουμε ένα μόνο στοιχείο που να διαφοροποιεί την Τυχαία είσοδο από τα περισσότερα σύγχρονα ελληνικά μυθιστορήματα και καθιστά, κατά συνέπεια, αξιανάγνωστο και αξιοπρόσεχτο αυτό το πρώτο μυθιστόρημα του Βασίλειου Δρόλια, αυτό θα ήταν η θεματική του απόκλιση από την πλειοψηφία των έργων που κυκλοφορούν στη γλώσσα μας. Τρία είναι τα κύρια θέματα που θα συναντήσουμε στην Τυχαία είσοδο: πρώτο και κυρίαρχο θέμα του μυθιστορήματος αποτελεί η έννοια της σύμπτωσης και οι θεωρίες συνωμοσίας στις οποίες συχνά καταλήγουν οι άνθρωποι, όταν δεν κατορθώνουν να επεξεργαστούν νοητικά και να αποδεχθούν το τυχαίο που συναντούν στη ζωή τους. Το δεύτερο θέμα είναι η δύναμη της έμμονης ιδέας, ο τρόπος που μία μονάχα ιδέα μπορεί να καλύψει ολόκληρη την ψυχή ενός ανθρώπου και να τον οδηγήσει, ενδεχομένως, ως την παράνοια. Το τρίτο θέμα είναι αυτό που συνδέει τις δύο προηγούμενες ιδέες και συγκροτεί την πλοκή του μυθιστορήματος: είναι η ιστορία μιας αναζήτησης η οποία ξεκινά ως προσπάθεια ανακάλυψης του νοήματος που περιέχεται σε κάποιο κρυπτογραφημένο μήνυμα, για να καταλήξει στην αναζήτηση των μορφών που μπορεί να πάρει η εξουσία στις μέρες μας.

Η ζωή του ήρωα του βιβλίου είναι μοιρασμένη ανάμεσα στη δουλειά του, που τον γεμίζει καθημερινή σαπίλα, και στα ηλεκτρικά κύματα, τα οποία λαμβάνει και εκπέμπει με τον εξοπλισμό του ραδιοερασιτέχνη που έχει εγκαταστήσει στο σπίτι του και στα οποία αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου χρόνου του. Η περιγραφή του εθισμού του σε αυτό το είδος επικοινωνίας, που φαντάζει ξεπερασμένο σήμερα, δεν διαφέρει, ωστόσο, πολύ από αυτήν που θα έκανε ένας εθισμένος στις περιπλανήσεις στον κυβερνοχώρο (το Facebook αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα): «Τα ραδιοκύματα είναι αρρώστια, είναι εθισμός της άγνωστης επικοινωνίας, της επικοινωνίας χωρίς πρόσωπο, η οποία σου επιτρέπει να ξεδιπλώνεις πτυχές του εαυτού σου που δεν θα αποκάλυπτες ποτέ σε κάποιον αν βρισκόταν μπροστά σου. Είναι μια μαζική ψυχανάλυση μεγάλων αποστάσεων, τόσο εθιστική που δεν κόβεται σχεδόν ποτέ και από κανέναν. Δεν είναι εύκολο να κόψεις μια ηδονή που στηρίζεται στην κατανόηση των άλλων και λυτρώνει την ψυχή σου με τόσο ομαλό τρόπο».

Μια σειρά από ατυχείς ή τυχερές συμπτώσεις θα φέρει στη συχνότητα του δέκτη του μια ακολουθία αριθμών, της οποίας το μυστήριο θα προσπαθήσει ο ήρωας εμμόνως να αποκωδικοποιήσει και να κατανοήσει, για να οδηγηθεί τελικά στην Αμερική σε μια συνάντηση με τον φυλακισμένο δολοφόνο του γερουσιαστή Ρόμπερτ Κένεντι ο οποίος, σύμφωνα με το μυστηριώδες μήνυμα, φαίνεται να εμπλέκεται με κάποιον τρόπο και σε μια τρομοκρατική επίθεση στην πραγματική καρδιά της Αμερικής, το Λας Βέγκας. Σε αυτό το δεύτερο μέρος του βιβλίου πληροφορούμαστε τα καθέκαστα της δολοφονίας που είχε συμβεί πριν από σαράντα χρόνια και διαβάζουμε επίσης και δύο παραληρηματικούς μονολόγους του ίδιου του δολοφόνου, οι οποίοι αποτελούν ίσως το πιο αδύνατο σημείο του βιβλίου, αλλά ευτυχώς δεν ξεπερνάνε τις δέκα συνολικά σελίδες. Κυρίως όμως παρακολουθούμε τη διαδικασία που οδηγεί τον ήρωα στο να δώσει πίστη σε μια υποτιθέμενη συνωμοσία που τον οδήγησε, για άγνωστους λόγους, ως εκεί και στην οποία εμπλέκονται πλήθος υπηρεσιών και προσώπων.

«Προσέξτε, αγαπητέ μου», θα του πει ο δολοφόνος με τον οποίο συνομιλεί, «τίποτε δεν γίνεται τυχαία, σας το επαναλαμβάνω. Όλα είναι σχεδιασμένα λεπτομερώς και όλα είναι προκαθορισμένα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο». Όχι τυχαία, όταν λέγονται αυτά τα λόγια, βρισκόμαστε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη χώρα όπου θάλλουν οι περισσότερες κοσμικές ή ανθρώπινες θεωρίες συνωμοσίας (και όπου, σύμφωνα με πολλούς συμπατριώτες μας, εξυφαίνεται, από τους Εβραίους φυσικά, και ένας μεγάλος αριθμός ανθελληνικών συνωμοσιών). Οι ΗΠΑ εξάλλου, ως πολιτισμικό μοντέλο που εξάγεται και κυριαρχεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, αποτελούν ένα ακόμη από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα του μυθιστορήματος του Βασίλειου Δρόλια. Ενός μυθιστορήματος που, σημειωτέον, κυκλοφόρησε λίγες μόνο μέρες πριν εκδηλωθεί επισήμως το ενδιαφέρον της Καρολάιν Κένεντι για την αμερικανική γερουσία, το 2008 – τυχαίο κι αυτό;    

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος