Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ, II

 

Ο ερωτισμός που ενίοτε αποπνέει η γυναικεία κοιλιά.

 

Ήταν η δική του ηρωική εποχή. Τι σημασία θα είχε να το κοινοποιήσει…

 

Μπροστά μου η θάλασσα και γύρω η απόλυτη σιωπή. Έτσι ήταν.

 

Επικεντρώθηκε στα μάτια της, επίμονα, παθιασμένα και επί μήνες. Με τρόμο συνειδητοποίησε ότι μεγάλωνε: Ήταν ίσως η πρώτη φορά που δεν είχε λόγο το πουλί του.

 

Η θυελλώδης τους σχέση είχε απόλυτα τυπική μορφή κατά την έναρξή της: Για εκείνον αφορμή ήταν ο κώλος (της) και για αυτήν η πνευματικότητα (του).

 

Με το παρελθόν μας τα πάντα είναι ανοικτά.

 

Δεν υπάρχουν παρθένα ταξίδια. Ακόμη και τα ταξίδια με τη φαντασία είναι ταξίδια μνήμης, μνημόσυνα δηλαδή.

 

Είμαστε το σχήμα που δημιουργούν τα κατακάθια των βιωμάτων μας.

 

Τέλος πάντων, ας παραδεχθούμε πια ότι το ανδρικό μάτι, ο ανδρικός εγκέφαλος, αδυνατεί να συλλάβει ολότητες. Ε, λογικό μετά από αυτή την παραδοχή είναι και το γεγονός ότι ο άνδρας πηδά εστιασμένα τμήματα του γυναικείου σώματος, τμήματά του που αυτά και μόνο βλέπει κάθε φορά.

 

«Συγγνώμη», «ευχαριστώ», «παρακαλώ», το χαμόγελο, ένα κομψό αστείο, η διακριτικότητα…: Μερικές βασικές έννοιες, λέξεις και αντιδράσεις τα οποία λείπουν ακόμη και από μια απλή, φθηνή χαρτόδετη σύνοψη του Savoir Vivre που χρησιμοποιεί η επαρχία.

 

Δημήτρης Σαραντάρης