ΜΙΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ: ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

souliotis

Ο Μίμης Σουλιώτης έφυγε για το επέκεινα. Από τους σεμνότερους μιας γενιάς που μετράει όλο και περισσότερους να φεύγουν.

Φίλος παλιός, από τα χρόνια της δικτατορίας. Μια φιλία από εκείνες που είναι σαν το καλό γαλλικό κρασί, όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και καλύτερο. Συναντηθήκαμε ξανά και είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε αναλυτικά και πάλι, πριν τρία χρόνια, στη Φλώρινα. Καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα ο Μίμης, μεταπτυχιακός φοιτητής εγώ στο τμήμα Βαλκανικών Σπουδών. Οι συζητήσεις μας, πολλές φορές με την παρουσία και συμμετοχή του Αργύρη Κυρίδη και του Χρήστου Ζιάγκου, είχαν κάτι από το άρωμα άλλων εποχών. Ενεργός Αριστερός πολίτης ο Μίμης, ήταν απελπισμένος με τον ευτελισμό της Αριστεράς. Ευτελισμό διανοητικό, πολιτισμικό και συνακόλουθα πολιτικό. Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πώς συντελέστηκε αυτή η βαθύτατα μετάλλαξη του χώρου μας, της Ανανεωτικής Αριστεράς, σε μια λαϊκιστική και εν τέλει συντηρητική και αντιδραστική ρητορεία διατήρησης των κεκτημένων. Ο Μίμης απέδιδε τη ρίζα του φαινομένου στην επικράτηση των μετρίων και των ασημάντων. «Μόνον τέτοιου είδους πολιτικοί είχαν πιθανότητες να επιβιώσουν, ακόμα και στην Αριστερά», έλεγε συχνά με πίκρα. Τον γοήτευε το θάρρος του Λεωνίδα Κύρκου και αντιμετώπιζε με μεγάλο σεβασμό και συμπάθεια το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα του Κώστα Σημίτη.

Κάποια στιγμή, μου είπε με αποφασιστικότητα: Θα αρχίσω να ξαναγράφω πολιτικά. Δεν πάει άλλο. Τα πολιτικά κείμενα που πρόλαβε και έγραψε στα ΝΕΑ, υπόδειγμα ύφους. Διαμάντια. Είχαμε συμφωνήσει να τα εκδώσουμε σε βιβλίο. Δεν προλάβαμε. Από μια απίστευτη ειρωνεία της τύχης, το προηγούμενο βράδυ του θανάτου του, ο Γιώργος Τσιάκαλος μου είπε ότι ο Μίμης είχε σοβαρότατα προβλήματα υγείας. Του τηλεφώνησα την επομένη. Δεν απάντησε…

In Memoriam, ένα μικρό απόσπασμα από κείμενό του στα ΝΕΑ στις 4 Μαΐου 2012, με τίτλο «Αριστερά και πολιτισμός»:

«Η Αριστερά έχει φθαρεί και αυτή στη διάρκεια της περιβόητης τελευταίας τριακονταπενταετίας: έχει χάσει τον θεωρητικό μπούσουλα και λαϊκίζει… Πέρα από τις χιλιομηρυκασμένες προτάσεις για τον πολιτισμό, η Αριστερά πρέπει να ξαναβρεί το ιδεολογικό νήμα: να κατανοήσει ξανά τους λόγους για τους οποίους ο Μαρξ υποληπτόταν τον δεξιότατο ποιητή Γκαίτε και από τους τρεις αρχαίους έλληνες τραγικούς θαύμαζε, όχι τον «σοσιαλίζοντα» Ευριπίδη, παρά τον «συντηρητικό» Αισχύλο, επειδή τον ενδιέφερε η σπουδαία λογοτεχνία που πλάθει την κοινωνική πραγματικότητα και όχι οι αριστερές / δεξιές ταμπέλες των δημιουργών. Για την Αριστερά, ασφαλώς «ο πολιτισμός δεν είναι μόδα» και αυτό θα πρέπει να το κατανοήσει πρώτα η ίδια…»

Και ένα για τη ΔΗΜΑΡ, γραμμένο στις 14 Φεβρουαρίου 2012:

«…Οφείλει η ΔΗΜΑΡ και ο πρόεδρός της να το αντέξουν το μεγάλο ποσοστό διότι η Αριστερά ναι μεν θ’ αλλοιωθεί από την εισέλευση -ή την πρόσκαιρη στάθμευση, έστω- των χιλιάδων νέων υποστηρικτών και ψηφοφόρων, και ναι μεν θα μοιάσει με κολυμπήθρα του Σιλωάμ και σαν ψιλο-ΠαΣόΚ του 1974, μα πρέπει ν’ αδράξει την ευκαιρία για να μπει στο παιχνίδι της εξουσίας με τη φόρα που της προσδίδει η φορά των μνημονιακών πραγμάτων. Στη ΔΗΜΑΡ χρειάζεται να προστεθούν πολλές χιλιάδες ψήφοι· οι ενστάσεις για την πολιτική ποιότητα αυτών των επείσακτων ψήφων είναι μικροαστική παρωνυχίς που χρήζει μετεκλογικής επεξεργασίας από τα κομματικά επιτελεία…».

Πέτρος Παπασαραντόπουλος