ΑΝΤΡΙΑΝΑ ΙΒΑΝΤΣΙΤΣ, ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ: 5 ΠΟΙΗΜΑΤΑ

tumblr_lmfggxFZUX1qaxihzo1_r1_1280

Θάνατος στον Πιάβε (Έρνεστ Χέμινγουεϊ)

 

Ο πόθος και

όλοι οι πόνοι που πάλλονταν γλυκείς

κι ευγενικά πληγώναν.

Αυτά που ήσουν

χάθηκαν μες στο βαθύ σκοτάδι.

Τώρα έρχεσαι πια τη νύχτα βλοσυρή

στο πλάι μου

μια ανιαρή, ψυχρή και άκαμπτη ξιφολόγχη

καρφωμένη στο ζεστό οίδημα της ψυχής μου, που πάλλεται.

 

(μτφ. Α.τ.Β.)

 

***

 

Ο Γλάρος (Αντριάνα Ιβάντσιτς)

 

Σ’ αυτούς τους δρόμους και τις γέφυρες

περπατήσαμε μαζί,

κοιτάξαμε τη λίμνη

και τις μαύρες γόνδολες.

Και τώρα είναι αδύνατο για ‘σένα να επιστρέψεις

στο μέρος που τόσο αγάπησες.

Ακόμη κι αν κρυφό μου το κρατούσες,

γνωρίζω καλά τη θλίψη σου.

Όπως ο ήλιος με χαϊδεύει,

ένας γλάρος περνά

και του φωνάζω: «Πέτα!

Πέτα στο μακρινό νησί και μίλα του για ‘μένα.»

 

(μτφ. Α.τ.Β.)

 

***

 

Μονπαρνάς (Έρνεστ Χέμινγουεϊ)

 

Κανείς απ’ τους γνωστούς μας δεν αυτοκτονεί ποτέ στη γειτονιά

Όχι μ’ επιτυχία τουλάχιστον.

Ένα παιδί από την Κίνα αυτοκτόνησε κι είναι τώρα νεκρό

(τα γράμματά του συνεχίζουν να τα ρίχνουν στη θυρίδα του στο Ντομ).

Ένα παιδί από τη Νορβηγία αυτοκτόνησε κι είναι τώρα νεκρό

(κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται τώρα το άλλο παιδί από τη Νορβηγία). 

Βρήκαν ένα μοντέλο νεκρό

μόνο του στο κρεβάτι κι εντελώς νεκρό

(τρομερή ταλαιπωρία για τον θυρωρό).

Γλυκό λάδι, ασπράδι αβγού, μουστάρδα και νερό, σαπουνάδα

και μια αντλία στομάχου σώζουν τις ζωές των γνωστών μας.

Και κάθε βράδυ οι γνωστοί μας είναι σε κάποιο καφέ.

 

(μτφ. Χ.Γ.)

 

***

 

Εμείς (Αντριάνα Ιβάντσιτς)

 

Εσύ ψηλός, εγώ μικρή

χέρι με χέρι περπατήσαμε σε μονοπάτια

μόνο δικά μας.

Ατρόμητοι μπρος στη βροχή,

τις πέτρες

ή τη λάσπη.

Τόσα σχέδια, τόσοι στόχοι,

όλα ζωτικά και πάντα νέα·

συχνά να καταλαβαινόμαστε

δίχως να είναι απαραίτητες οι λέξεις.

Όταν πια ξέσπασε ο ανεμοστρόβιλος,

εσύ σταμάτησες για χάρη μου

να συνεχίσω μόνη.

 

(μτφ. Α.τ.Β.)

 

***

 

Κεφάλαιο Επικεφαλίδα (Έρνεστ Χέμινγουεϊ)

 

Γιατί έχουμε σκεφτεί τις πιο μεγάλες σκέψεις

Κι ακολουθήσαμε τη συντομότερη οδό.

Και γιατί έχουμε χορέψει του διαβόλου τους σκοπούς,

Τρέμοντας ύστερα στο σπίτι προσευχόμαστε·

Δουλεύουμε σε έναν κύριο τη νύχτα,

Σ’ έναν άλλο την ημέρα.

 

(μτφ. Χ.Γ.)