Η ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΠΟΥΤΙΓΚΑ ΚΑΤΑ GEORGE ORWELL

beard-christmas-pudding-istock

Το 1946, το Βρετανικό Συμβούλιο ανέθεσε στον George Orwell να γράψει για το φαγητό στη Βρετανία. Το χειρόγραφό του, «Βρετανική Μαγειρική», δεν είχε όμως την τύχη να εκδοθεί, καθώς θεωρήθηκε ως μια γιορτή μαγειρικής ασωτίας μέσα σε μια περίοδο επιβεβλημένης λιτότητας, στη διάρκεια της οποίας το φαγητό όφειλε να είναι συνετό.

Απόσπασμα από το βιβλίο εκείνο είναι και αυτή η συνταγή για τη χριστουγεννιάτικη πουτίγκα. Εδώ χρειάζεται να ξέρεις ότι είναι πολύ σημαντική η χριστουγεννιάτικη πουτίγκα για τους Βρετανούς. Πολλές φορές, τη φτιάχνουν και εβδομάδες ακόμα πριν τις γιορτές, και την ποτίζουν με αλκοόλ κάθε που διψάει. Και ξέρεις… η κάθε πουτίγκα διψά ανάλογα με το πώς διψούν τα χείλη των χεριών που την έφτιαξαν. Δες όμως τώρα πώς  την έφτιαχνε ο κύριος Όργουελ:

Συγκέντρωνε τα υλικά του.

(1999. Γενάρης. Μπαίνω στο καινούργιο μου γραφείο, στην καινούργια μου δουλειά,  στις 9 του καινούργιου μήνα, στις 9 το πρωί. Είμαι χαρούμενη.  Στις 12:30 της ίδιας μέρας, η διευθύντρια μου μού δείχνει το Comic Chat στο ίντερνετ. Βρίσκω εκεί δεκάδες chatrooms με θεματολογία που ξεκινούσε από τη θρησκεία και έφτανε ώς την κηπουρική. Με ανθρώπους απ’ όλες τις άκρες και τις μέσες της γης να μιλούν μεταξύ τους σε αληθινό χρόνο. Μαγεύτηκα.)

450 γρ. από ξανθές, σουλτανίνες, και μαύρες σταφίδες

56 γρ. αμύγδαλα

28 γρ. πικραμύγδαλα

112 γρ. ανάμικτες καραμελωμένες φλούδες από εσπεριδοειδή

225 γρ. καστανής ζάχαρης

225 γρ. αλεύρι

112 γρ. ψίχουλα από ψωμί

Μισό κουταλάκι του γλυκού αλάτι, μισό κουταλάκι του γλυκού τριμμένο μοσχοκάρυδο, ¼ κ.γ. κανέλα σκόνη

170 γρ. λίπος από μοσχάρι (“suet”)

To ξύσμα και τον χυμό από ένα λεμόνι

5 αυγά

Λίγο γάλα

70 ml brandy ή μπύρα.

(Tον έλεγαν Ed Jones. Ήταν τόσο Άγγλος όσο και το όνομα του. Εκείνος μού πρωτομίλησε για την εγγλέζικη χριστουγεννιάτικη πουτίγκα. Σούφρωσα τη μύτη στην αρχή. Όχι, δεν με είδε εκείνος. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ακόμα αυτά τα κόλπα. Εκείνη την εποχή, ήταν μαγικό το ότι έβλεπες στην οθόνη σου γράμμα-γράμμα να πληκτρολογεί τη λέξη του. Και να προσπαθείς να τη μαντέψεις. Ή να κάνεις ότι τάχα μου δεν την έχεις καταλάβει ήδη.)

Εδώ χρειάζεται να σας πω για το μοσχαρίσιο λίπος, καθώς είναι το υλικό εκείνο που, αν αντικατασταθεί, θα κάνει την πουτίγκα σας… σαν χορτοφαγική μαγειρίτσα ή κεμπάπ σόγιας. Το suet, το λίπος που βρίσκεται στη νεφρική χώρα, το λιώνουν, το βράζουν αργά για ώρα να χάσει την υγρασία του, το σουρώνουν και το παγώνουν πάλι φυσικά. Καίγεται σε θερμοκρασίες υψηλότερες από εκείνες του βούτυρου, και αυτό το καθιστά εξαιρετικό στη ζαχαροπλαστική. Δεν είναι όμως εύκολο να το βρει κανείς, ειδικά εκτός Βρετανίας.

(Με κέντρισε πολύ με την πουτίγκα. Αλλά η μυτούλα εκεί! Σουφρωμένη! Σκεφτόμουν να τρώω ένα γλυκό το οποίο για τρεις μήνες είναι τυλιγμένο σε λαδόκολλες και κρεμασμένο στο σκοτάδι της αποθήκης μου και το οποίο μάλιστα είναι φτιαγμένο με το λίπος που στέκεται δίπλα στο νεφρό ενός μοσχαριού και ποτίζεται με αλκοόλ κάθε φορά που εγώ θέλω να πιω, και δεν δεχόμουν την πρόκληση!  Άσε που δεν έβρισκα και suet. Που σήμαινε ότι έπρεπε να κάνω όλη την διαδικασία μόνη μου, ξεκινώντας από τον χασάπη, παίρνοντας το σωστό λίπος, λιώνοντας το… και όλο αυτό για ένα βραστό γλυκό! Βλέπεις, εκείνος με είχε καταλάβει από την αρχή. Εγώ ήμουν μόλις 30 χρονών κι εκείνος 45. Και ήξερε καλύτερα. Γιατί και το λίπος αγόρασα, και το έλιωσα, και το πέρασα και από τουλουπάνι, και το ξανάβρασα, και όλα τα έκανα! Αλλά ας επιστρέψουμε στην εκτέλεση της συνταγής, όπως μας καθοδηγεί ο κύριος Όργουελ.)

Πλύνε τις σταφίδες. Ψιλόκοψε το λίπος. Ξύσε και ψιλόκοψε το ξύσμα, καθάρισε τα κουκούτσια από τις σταφίδες και ψιλόκοψε τις. Ξεφλούδισε και κόψε τα αμύγδαλα. Ετοίμασε τα ψίχουλα. Κοσκίνισε τα μπαχαρικά και το αλάτι μέσα στο αλεύρι. Σμίξε όλα τα στεγνά υλικά σε μία λεκάνη.

Ed μ’ αυτά και μ’ αυτά με τύλιξε. Ξαφνικά άρχισα να ακούω τις περιγραφές, οι οποίες άλλαζαν και μου ταίριαζαν καλύτερα: Όλα τα είδη της σταφίδας. Και γλυκά και πικρά αμύγδαλα. Όλων των εσπεριδοειδών οι καραμελωμένες φλούδες. Ψίχουλα γιατί δεν πετάμε το ψωμί. Λίπος μοσχαριού γιατί υπήρχε και τίποτα δεν πήγαινε χαμένο. Και αχνίζεται για ώρες στη φωτιά. Και ποτίζεται με αλκοόλ για να νοστιμεύει και να συντηρείται. Κι έτσι, ξαφνικά, αυτή η πουτίγκα μεταμορφώνεται. Δεν είναι πια ένα βραστό γλυκό με μοσχαρίσιο λίπος. Δεν σουφρώνει τη μύτη μου πια. Ξαφνικά είναι ένα γλυκό που μέσα του κρύβει τη σοφία που σε αναγκάζει να αποκτήσεις ο χειμώνας. Που στο έμπα του σού δίνει την ευκαιρία να φτιάξεις κάτι που θα απολαύσεις στην καρδιά του. Σου δίνει τη χαρά να σχετιστείς με το απολαυστικό γλυκό σου. Να το τυλίξεις σαν μυστικό σε λαδόκολλες, και να το κρύψεις, προφυλαγμένο από το φως. Να πηγαίνεις στην αποθήκη, με τη σύριγγα με το brandy στο χέρι, να το ξετυλίγεις αργά και συνάμα με αγωνία, και να του δίνεις λίγο ακόμα αλκοόλ. Και να αναρωτιέσαι πόσο παραπάνω μπορούν να σμίξουν τα αρώματα μεταξύ τους. Αλλά ας περάσουμε τώρα στη μίξη των στέρεων με τα υγρά υλικά, όπως μας την δίνει ο κύριος Όργουελ.)

Χτύπα τα αυγά και ανακάτεψέ τα με τον χυμό του λεμονιού και τα υπόλοιπα υγρά. Πρόσθεσέ τα στα στεγνά υλικά και ανακάτεψέ τα. Αν το μείγμα σου είναι πολύ σφικτό, πρόσθεσε λίγο γάλα ακόμη. Άσε το μείγμα σου να σταθεί σε σκεπασμένη λεκάνη για μερικές ώρες. Μετά ανακάτεψε το πάλι καλά και βάλ’ το σε καλολαδωμένες λεκάνες διαμέτρου περίπου 24 εκατοστών. Σκέπασε τις με λαδόχαρτο. Έπειτα, κάλυψε το πάνω μέρος της λεκάνης με ένα κομμάτι βαμβακερού υφάσματος με αλεύρι, αν πρόκειται να τη βράσεις, ή με χοντρή λαδόκολλα, αν είναι να την κάνεις στον ατμό.  Βράσ’ την ή βάλ’ τη στον ατμό για πέντε με έξι ώρες. Την ημέρα που θα τη φάτε, να την ξαναζεστάνεις αφήνοντάς τη για τρεις ώρες στον ατμό. Όταν τη σερβίρεις, περίχυσέ τη με μια κουταλιά της σούπας brandy και άναψέ της φωτιά.

Στη Βρετανία βάζουν μέσα στο μείγμα της πουτίγκας ένα-δυο μικρά νομίσματα, ή πορσελάνινες μινιατούρες, ή ασημένια φυλαχτά, τα οποια μετά φέρνουν τύχη σε όποιον τα βρει.

(Αξίζει να τη δοκιμάσεις αυτή την πουτίγκα. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, τότε μόνο για τα αρώματα. Ξέρεις, αφήνονται να ξεδιπλωθούν στον δικό τους χρόνο, έτσι σμίγουν αργά και  καθώς εχουν την ησυχία να ωριμάσουν μέσα στη σιωπή της αναμονής για τη μεγάλη γιορτή, αυτά τα αρώματα, σαν μπουν στην ανάσα σου με μια μπουκιά σου, στέκονται με άλλο τρόπο μέσα σου. Μέσα στην καρδιά του χειμώνα, νιώθεις την ίδια ευωδιά της αυγουστιάτικης απογεμαυτινής ραστώνης σου και το χαμόγελο μένει στα μάτια για ώρα αφού έχει φύγει από τα χείλη. Καλά σου Χριστούγεννα!)

Αργυρώ Κουτσού

Φωτό: Άντζελα Καλαντζοπούλου