ΟΙ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΤΟΥ BOOKSTAND ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

The-Nightmare-Before-Christmas-nightmare-before-christmas-3010571-1280-960

Ακάρεο του Bookstand

Δράκουλας, Μπραμ Στόουκερ: Μια «ιστορία φρίκης» με εξαιρετικά υποβλητική ατμόσφαιρα, δοσμένη μέσα από τις σελίδες των ημερολογίων και την αλληλογραφία των πρωταγωνιστών της. Απροσδόκητα ευανάγνωστο από το σύγχρονο αναγνώστη, κάτι που δικαιολογεί απόλυτα το χαρακτηρισμό του ως κλασικού.

«Είναι ο θεατής, και όχι η ζωή, αυτό που αντικαθρεφτίζει στην πραγματικότητα η τέχνη.», Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, Όσκαρ Ουάιλντ. Εξαιρετικό. Απαραίτητο.


Δημήτρης Αλεξίου

Πως τελειώνει ο κόσμος της Μαρίας Ξυλούρη, εκδόσεις Καλέντη, 2012. Tip: Διαβάστε το πριν τις 21 Δεκεμβρίου, ειδικά αν σιχαίνεστε τα spoiler!

Επίσης: Όλα πάνε ρολόι (ή σχεδόν) της Στυλιάνας Γκαλινίκη, Μελάνι, 2009, για να καταλάβουμε επιτέλους γιατί ενώ τα χρόνια πάνε μπροστά, εμείς αισθανόμαστε ότι πάμε πίσω. Όχι πολύ εορταστικές επιλογές είναι η αλήθεια αλλά εξαιρετικά βιβλία για όσους προτιμήσουν το διάβασμα από την κοινωνική συναναστροφή.


Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Η προσωπική μου παράδοση απαιτεί κάθε Χριστούγεννα να αγοράζω και να διαβάζω μία ακόμη έκδοση του πιο αγαπημένου μου βιβλίου όλων των εποχών και όλων των ειδών, των Περιπετειών του Τομ Σόγερ του Μαρκ Τουέιν. Αυτό θα κάνω, εννοείται, και φέτος.

Υπάρχουν όμως δύο διηγήματα τα οποία κάθε φορά που τα διαβάζω με βυθίζουν σε μια γλυκιά νοσταλγία για μιαν εποχή κι έναν τόπο που δεν τα έχω ζήσει ποτέ, αλλά έχουν τόσες συναισθηματικές αντιστοιχίες με δικά μου περασμένα χρόνια που είναι σαν να πρόκειται για τη δική μου ζωή: Τα Χριστούγεννα ενός παιδιού στην Ουαλία του Ντίλαν Τόμας και το Μια χριστουγεννιάτικη ανάμνηση του Τρούμαν Καπότε.


Γιάννης Καλογερόπουλος

Το Ποτάμι, Ketil Bjornstad: Η αυτόνομη συνέχεια της Λέσχης των νέων πιανιστών συνοδεύεται με την υπέροχη μουσική του συνθέτη Bjornstad και δείχνει πως στο Βορρά δεν ασχολούνται μόνο με το αστυνομικό μυθιστόρημα.

Υπέροχοι Απόκληροι, Λέοναρντ Κοέν: Επιτέλους κυκλοφόρησε στα ελληνικά ένα μυθιστόρημα γραμμένο στην Ύδρα πριν από σαρανταπέντε χρόνια! Όποιος αγάπησε το στιχουργό Κοέν δε θα δυσκολευτεί να διαβεί τις πόρτες, από τους λιγότερο μυημένους θα απαιτηθεί κάποια προσπάθεια. Αξίζει τον κόπο, πιστέψτε με.


Εύη Καρκίτη

Βιβλία που έχω συνδέσει με τα Χριστούγεννα. Κάρολος Ντίκενς, Μεγάλες προσδοκίες (μετ. Άρτεμις Σταμπουλοπούλου, Πόλις): Το διάβασα για πρώτη φορά Χριστούγεννα, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έμοιαζε με ορμητικό ποτάμι που με πήρε μαζί του. Μέχρι σήμερα η εναρκτήρια πρόταση «Καθότι το επώνυμο μου είναι Πίρριπ και το βαφτιστικό μου Φίλιπ, όταν ήμουν μικρός η γλώσσα μου δεν κατάφερνε να βγάλει κι απ’ τα δυο ονόματα τίποτε πιο μακρόσυρτο ή πιο ξεκάθαρο από το Πιπ», γεννά την προσδοκία μιας σπουδαίας αναγνωστικής απόλαυσης.

Π. Λ. Τράβερς, Μαίρη Πόππινς (μετ. Τίνα Πλυτά, Ποτάμος). Είναι η πρώτη περιπέτεια της πασίγνωστης γκουβερνάντας που έχει απόλυτα συνδέσει την μοίρα της με το διάσημο μιούζικαλ της Ντίσνεϋ. Ναι, η Μαίρη Πόππινς θα είναι για πάντα η Τζούλη Άντριους, η Τζένυ και ο Μάικλ έχουν πάντα το πρόσωπο των παιδιών της ταινίας, ο Μπερτ ταυτίστηκε με το «καπνισμένο» πρόσωπο του Ντικ Βαν Ντάικ. Ακόμη και αν δεν διαβάζω κάθε Χριστούγεννα το βιβλίο, βλέπω στα σίγουρα την ταινία. Κατά κάποιο τρόπο, είναι το ίδιο.    


Κατερίνα Μαλακατέ

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά, Λεονάρντο Παδούρα, μετ. Κώστας Αθανασίου, εκδ. Καστανιώτη: Ένα εμβληματικό μυθιστόρημα για τη ζωή του Τρότσκι στην εξορία και την ιστορία του δολοφόνου του που αναγκάστηκε να αλλάξει όλη του τη ζωή στα πλαίσια της κομματικής εντολής.

Στην άκρη του κόσμου, Γιώργος Ξενάριος, εκδ. Κέδρος: Ένα βιβλίο που τολμά να πατήσει πάνω σε ιστορικά πρόσωπα και να τους αποδώσει εντελώς μυθιστορηματικές ιδιότητες· από τα λίγα ελληνικά που με ενθουσίασαν.  


Δημήτρης Σαραντάρης

Βιβλία για τις ημέρες των Χριστουγέννων σημαίνει βιβλία ατμοσφαιρικά που σε υποβάλλουν και απομακρύνεσαι από την κρίση της γενικευμένης μελαγχολίας, βιβλία με μέγεθος ευσύνοπτο, βιβλία που μπορεί κάποιος να τα εντοπίσει εύκολα στα βιβλιοπωλεία και που ενδεχομένως η ανάγνωσή τους θα συνδεθεί με τις ημέρες (αυτών) των εορτών. Επομένως, αρχίζουμε με το διττής ανάγνωσης (συμβολικής ή/και κυριολεκτικής) πλωτό ταξίδι στην «Καρδιά τού σκότους» τού Τζόζεφ Κόνραντ από τον Πατάκη –Φώναξε με φωνή ψιθυριστή σε κάποια εικόνα, σε κάποιο όραμα φώναξε δυο φορές-μια κραυγή που δεν ήταν πιο δυνατή από ανάσα: “Η φρίκη! Η φρίκη!”.

Ακολούθως άλλο ένα προτεινόμενο πλωτό ταξίδι για τους φίλους τού Ιουλίου Βερν, του Εμπειρίκου και των (ξε)χα(σ)μένων αναγνωσμάτων, «Η πλωτή πολιτεία» από τον Πατάκη και πάλι. Αυτό το ταξίδι τού 1867 με τον Μεγάλο Ανατολικό πριν τον αναλάβει ο Εμπειρίκος –Να διασχίσω τον Ατλαντικό πάνω στο γιγάντιο αυτό καράβι ήταν κάτι που με δελέαζε… Αλήθεια, τούτο το ατμόπλοιο είναι ένα αριστούργημα ναυπηγικής. Κάτι περισσότερο από σκάφος: μια πλωτή πολιτεία…


Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης

Για τα Χριστούγεννα, δύο (σχεδόν) ρωσικά μυθιστορήματα για το μεγαλείο της ανθρώπινης ικανότητας. Άννα Καρένινα, Λέο Τολστόι: Ίσως ο πιο ευφυής από τους Ρώσους, λίγο πριν κυκλοφορήσει η νέα κινηματογραφική μεταφορά από τον Τζο Ράιτ.

Εμείς οι Ζωντανοί, Άυν Ραντ: Ο κόσμος είναι το απτό σχήμα της ανθρώπινης τόλμης.


Γιώργος Στόγιας

Δυσκολεύομαι  να προτείνω βιβλία για τις γιορτές. Πέρσι το καλοκαίρι, ένας φίλος μού ζήτησε να του πω ιδέες για την παραλία. Ε λοιπόν, αν κρίνω από το μήνυμα που μου έστειλε τον Σεπτέμβρη, θα πρέπει να έφαγα πολλά μπινελίκια την ώρα που διάβαζε το Δάσκαλος και Μαθητής του Σκουράτι, με την παλάμη του λιπαρή ακόμη από το αντηλιακό. Έτσι θα περιοριστώ στην αναφορά δυο βιβλίων που η προσωπική μου ανάμνηση της ανάγνωσής τους είναι αξεδιάλυτα δεμένη με παλαιότερα Χριστούγεννα.

Συνοδεία του Ν.Γ.Πεντζίκη Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1970:  Χριστούγεννα 1991, επιστροφή στην Αθήνα μετά το πρώτο τρίμηνο ως φοιτητής στο Ρέθυμνο, νιώθω ότι η ζωή είναι μπροστά με άπειρες δυνατότητες, κουβαλώ το βιβλίο συνέχεια και περιφέρομαι στην πόλη (για να μείνω περισσότερες ώρες εκτός οικογενειακής εστίας). Πρωί, σε ένα πάρκο στην Καλλιθέα, δοκιμάζω να διαβάσω δυνατά το κείμενο, αποζητώντας να νιώσω  τη γλώσσα του Πεντζίκη να με γεμίζει. Σε λίγο με πλησιάζει ένα παιδί που έπαιζε στην παιδική χαρά. Αντιλαμβάνομαι τόσο τη γελοιότητα όσο και το παρεξηγήσιμο στοιχείο της μοναχικής παρουσίας ενός μαντράχαλου που μιλά στο πουθενά κρατώντας σφιχτά ένα βιβλίο μέσα στο κρύο. Το παιδί με βγάζει από τη δύσκολη θέση. Προσπαθώντας να καταλάβει τι ακριβώς κάνω, με ρωτάει: «είστε ποιητής;»

Black Album του Χανίφ Κιουρέισι Εκδόσεις Οδυσσέας, 1997. Χριστούγεννα 1997, παίζουμε με την ομάδα τη Μεταφυσική ενός  Δικέφαλου Μοσχαριού του Βίτκιεβιτς, πρώτα στο Θέατρο Ελυζέ και μετά στον Φούρνο. Χρειάζομαι ένα βιβλίο που θα ανακατεύει τη σούπα του συναισθηματικού μου κόσμου συνεχώς για να μην κολλήσει από το καυτό ηλεκτρικό μάτι της αγωνίας μου σχετικά με την επιτυχία των παραστάσεων. Μπαίνοντας στην Πολιτεία και βλέποντας ότι ο σεναριογράφος του «Ωραίο μου πλυντήριο» έχει νέο μυθιστόρημα με εξώφυλλο τον Prince και τίτλο από τον πιο αινιγματικό δίσκο του, το αγοράζω δίχως δεύτερη σκέψη. Θυμάμαι να «ρουφάω» τις περιπέτειες του νεαρού πακιστανού φοιτητή Σαχίντ Χασάν στα λαμπερά φώτα της μεγάλης πόλης, μέσα στην απομόνωση του δωματίου μου, με απόλυτη ησυχία. Μόλις έπεφτε η νύχτα, σηκωνόμουν από το κρεβάτι για τη δική μου περιπέτεια – από τις σπάνιες περιόδους όπου ανταγωνιζόμουν στα ίσα τα κατορθώματα και τα ατυχήματα ενός λογοτεχνικού ήρωα. 


Κωστής Τζωρτζακάκης

Walden, Henry David Thoreau: Το έτος 1845 ήταν σημαδιακό για τον ποιητή, συγγραφέα και φιλόσοφο Thoreau, όταν αποφάσισε να μείνει σε μια καλύβα που θα έφτιαχνε μόνος του στο δάσος για δύο ολόκληρα χρόνια. Η εμπειρία του αυτή ήταν αφορμή για να γράψει ένα από τα ομορφότερα βιβλία του αιώνα του, το οποίο ακόμα εμπνέει με το βάθος και την ευαισθησία του.

Εγώ το Ρομπότ, Isaac Asimov: Από τα κλασικότερα βιβλία επιστημονικής φαντασίας, πρωτοκυκλοφόρησε το 1950. Εννέα διηγήματα στα οποία η ύπαρξη των ρομπότ θεωρείται κάτι το δεδομένο και η ανθρωπότητα δείχνει συχνά απόλυτα εξαρτημένη από αυτά. Είναι όμως όντως αλάθητες οι μηχανές, και πόσο σωστά έχουν προγραμματιστεί για να μας υπηρετούν; 


Γιάννης Φλυτζάνης

Ζουμπουλάκης Σταύρος, Η αδερφή μου, Πόλις, 2012: Η υπέρμετρη αγάπη για τον άνθρωπό μας και ο αβάσταχτος πόνος για την δυστυχία του. Αληθινό. Μια μαρτυρία που δε στέκεται μόνο στο προσωπικό δράμα αλλά προχωράει και σε ένα ευρύτερο προβληματισμό για το νόημα της ζωής μας.

Καχτίτσης Νίκος, Ο Εξώστης, Κίχλη, 2012: Ο Στοπάκιος Παπένγκους μας εξομολογείται από τα βάθη της Αφρικής. Ο ήρωάς μας βρίσκεται στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης. Ο Καχτίτσης με τη νευρώδη του γραφή στήνει ένα κλίμα καχυποψίας, αβεβαιότητας και παράνοιας. Ιδιαίτερα επιμελημένη (με κατατοπιστικότατο επίμετρο) η έκδοση της Κίχλης.