BILLY COLLINS: Ο,ΤΙ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

les_pipos_ext3

Αύγουστος στο Παρίσι

Στάθηκα μια στιγμή εδώ στη rue des Ecoles

δίπλα ακριβώς στο boulevard St-Germain

να ρίξω μια ματιά πάνω απ’ τον ώμο ενός άντρα

με φανελένιο πουκάμισο και ψάθινο καπέλο

που είχε στήσει το καβαλέτο του και μια πάνινη καρέκλα

στο πεζοδρόμιο για να ζωγραφίσει απ’ αυτή την παράξενη γωνία

μια πλαϊνή όψη της εκκλησίας του Αγίου Θωμά του Ακινάτη.

.

Εσύ όμως, αναγνώστη, πού είσαι,

που δεν διέκοψες λίγο τη βόλτα σου

να ρίξεις μια ματιά πάνω απ’ τον ώμο μου

να δεις τι σημειώνω μες στο σημειωματάριό μου;

.

Μόνος σε αυτή την πόλη,

αναρωτιέμαι καμιά φορά πώς να μοιάζεις άραγε,

αν θα φοράς φανελένιο πουκάμισο

ή μπλε φούστα που μια παραμάνα την κρατάει πάνω σου.

.

Μα κάθε φορά που στρέφω το κεφάλι μου

εσύ έχεις χαθεί σε μια πτυχή του αέρα

σ’ ένα ήσυχο δωμάτιο με κλειστά παραθυρόφυλλα

που κρατάνε έξω τη λάβρα του μεσημεριού

και μόνο ο ήχος της ανάσας σου ακούγεται

και, κάθε τόσο, της σελίδας το γύρισμα.

.

.

Λιου Γιουνγκ

Πόσο δυστυχισμένος είναι ο ποιητής αυτός της δυναστείας των Σουνγκ.

Ο άνεμος στενάζει ανάμεσα στα δέντρα,

ένας μοναχικός κύκνος περνάει πάνω από το κεφάλι του

κι αυτός είναι μόνος μες στη βάρκα του στο νερό.

.

Αν μπορούσε μόνο να εκτιμήσει όσο εγώ

τη ζωή στην Κίνα του ενδεκάτου αιώνα –

χωρίς κινούμενα σχέδια στη διαπασών,

χωρίς τη μουσική του παγωτατζή,

.

μόνο οι φωνούλες απ’ τα χαρούμενα πουλιά

κι η σταθερή ροή της κλεψύδρας.

.

.

Ηλικιωμένος άντρας γευματίζει μόνος σε κινέζικο εστιατόριο

Πολύ χαίρομαι που αντιστάθηκα στον πειρασμό,

αν ήτανε πειρασμός τότε που ήμουνα νέος,

να γράψω ένα ποίημα για έναν ηλικιωμένο άντρα

που έτρωγε μόνος σ’ ένα γωνιακό τραπέζι σ’ ένα κινέζικο εστιατόριο.

.

Θα το ‘χα καταλάβει εντελώς λάθος

που θα σκεφτόμουνα: ο κακομοίρης, χωρίς ούτε έναν φίλο στον κόσμο

με μόνο ένα βιβλίο να του κρατάει συντροφιά.

Να δεις που θα βγάλει το πορτοφολάκι του για τα ψιλά για να πληρώσει.

.

Πολύ χαίρομαι που περίμενα τόσες δεκαετίες

για να καταγράψω πόσο καυτερή και ξινή είναι η καυτερή και ξινή σούπα

εδώ στου Τσανγκ σήμερα το απόγευμα

και πόσο κρύα η κινέζικη μπύρα στα παγωμένα ποτήρια.

.

Και το βιβλίο μου – το Περί τυφλότητας του Ζοζέ Σαραμάγκου –

διαβάζεται, όπως αποδεικνύεται, απνευστί, τόσο που σηκώνω

το κεφάλι από την κλιμακούμενη φρίκη του μόνο

όταν με αποσβολώνει κάποια από τις συγκλονιστικές του προτάσεις.

.

Και μην ξεχάσω να αναφέρω το φως

που χύνεται μέσα από τα μεγάλα παράθυρα αυτή την ώρα της μέρας

κι ό,τι αγγίζει γράφεται με πλάγια γράμματα –

τα πιάτα κι οι τσαγιέρες, τα άσπιλα τραπεζομάντηλα,

.

το ίδιο και τα απαλά καστανά μαλλιά της σερβιτόρας

με το λευκό μπλουζάκι και την κοντή μαύρη φούστα,

εκείνης που χαμογελάει τώρα καθώς φέρνει ένα μπολ με ρύζι

και ψιλοκομμένο μοσχάρι με σκόρδο στο αγαπημένο μου τραπέζι στη γωνία.

Billy Collins

(μτφ. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος)

Billy Collins