To know us better – No 1000, Mr. Christos Tsea Soares

311073_2382775405739_613684578_n

Ο Christos Tsea Soares διαβάζει

Διαβάζω κυρίως φιλοσοφία, αλλά και λογοτεχνία˙ ποίηση και μυθιστορήματα. Όχι ότι η τέχνη μπαίνει εύκολα σε τέτοια καλούπια. Δε νιώθω όμως ακριβώς ότι διαβάζω τα κείμενα. Πιο πολύ διαλέγομαι μ’ αυτά, με τον συγγραφέα. Ίσως γι’ αυτό κιόλας δεν καταφέρνω συχνά να συγκεντρώνομαι και να ολοκληρώνω ορισμένα αναγνώσματα. Το κείμενο γεννά σκέψεις που πυροδοτούν με τη σειρά τους άλλες σκέψεις και με ωθούν πιο πολύ στο να γράφω.

 

 

Το αγαπημένο, το χειρότερο, το τελευταίο…

 fernando_pessoa

Αγαπημένο μου βιβλίο ίσως να είναι «Το βιβλίο της ανησυχίας» του Πεσσόα, απ’ όπου προέκυψε για μένα και το “Soares”. Δεν είναι απλή υπόθεση να ξεδιπλώνει κανείς τόσο ξεκάθαρα, με τόση ειλικρίνεια, τέτοια ψυχικά-πνευματικά τοπία. Χρειάζεται σθένος. Ο Πεσσόα για μένα ήταν ένας πραγματικά γενναίος συγγραφέας.

Walden_Thoreau

Ως χειρότερο βιβλίο μάλλον δεν έχω να καταθέσω αυτή τη στιγμή κάποιο, σίγουρα έχω όμως να καταγγείλω ως χειρότερη μετάφραση αυτή που είχε γίνει στο «Walden» του Henry David Thoreau (εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη).

voliki_anis8isia

 

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα ήταν η «Βολική Αναισθησία» του Κωστάκη Ανάν από τις εκδόσεις Babelart:

Όταν ήρθε μια εποχή που το τυρί άρχισε να λιγοστεύει επικίνδυνα, μαζεύτηκαν ως συνήθως όλες οι γάτες μαζί για να βρούνε λύση στο πρόβλημα. Τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα γιατί εν τω μεταξύ είχαν σηκώσει κεφάλι και τα ποντίκια και ζητούσαν το μερίδιο που τους αντιστοιχούσε από τα αποθέματα. Στη μεγάλη αίθουσα των συνεδριάσεων υπήρχε μεγάλη αναταραχή, αντεγκλήσεις, νυχιές, δαγκώματα, χαμός. «Κάτω τα χέρια από τα ποντίκια! Είμαστε όλοι ζώα!» νιαούριζαν ακίνδυνα όσοι κάθονταν στα αριστερά. «Τα θεμελιώδη δικαιώματα των ποντικών είναι άμεση συνάρτηση των γατίσιων συμφερόντων», πετούσαν την φαντεζί αρλούμπα τους, όπως πάντα, οι γάτες του κέντρου. «Εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, θα ταΐζουμε και τα ποντίκια τώρα; Να φύγουνε, να πάνε αλλού!» ούρλιαζαν τα κωλόγατα από τη δεξιά πλευρά της αίθουσας. Το προεδρείο κοιτούσε με απάθεια. Έτσι κι αλλιώς, οι αποφάσεις ήταν ήδη ειλημμένες: Τα ποντίκια φυσικά δεν είχαν καμία ελπίδα. Με τα νέα μέτρα, όμως, θα έμεναν και ένα σωρό γάτες ξεκρέμαστες, και αυτό μπορεί να οδηγούσε σε γενικότερες αναταραχές. Ο κεραμιδόγατος δημόσιας τάξης κοίταξε τον πρόεδρο της συνέλευσης και, από το βλέμμα που εισέπραξε, κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιηθεί για άλλη μια φορά η προαιώνια, κατάπτυστη, ανίερη συμμαχία. Σήκωσε το τηλέφωνο, κάλεσε τον αριθμό, και μια τραχιά φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής απάντησε: «Γαβ;»» (Πηγή: http://www.biblionet.gr)

 

Quote

Από τις σημειώσεις του Λάμπρου Χρηστίδη στο τέλος του βιβλίου «Αργώ» του Γ. Θεοτοκά:

Στην αρχή κάθε δημιουργίας υπάρχει πάντα μια αυθόρμητη συγκίνηση, ένα σκίρτημα, ένα ξεχείλισμα της ψυχής, μυστηριακό πλεόνασμα ζωικών δυνάμεων, που χύνεται μοναχό του, την ώρα που θέλει αυτό, και καμία εξωτερική πίεση δε μπορεί να το σταματήσει. Σα λάβα που βγαίνει από τον κρατήρα ακατάσχετο ποτάμι φωτιάς, προτού γίνει πέτρα. 

Το επικαλούνται όλοι κάθε μέρα χωρίς να καταλαβαίνουν περί τίνος ακριβώς πρόκειται, για τούτο και αγνοούν τη συνέχεια αυτής της ιστορίας.

Το σκίρτημα της ψυχής είναι βέβαια η αρχή του παντός, η μόνη γνήσια πηγή, και δίχως αυτό τίποτα ωραίο, τίποτα αληθινό, τίποτα μεγάλο δε δημιουργήθηκε μήτε θα δημιουργηθεί. Μα η λάβα πρέπει να γίνει πέτρα, ειδεμή δε χρησιμεύει σε τίποτα. Πέτρα βαριά και στερεή, που ν’ αντέχει στο πέρασμα του χρόνου. Ειδεμή, verba volant…

Πολλοί άνθρωποι έχουν συχνά εξάρσεις και υπέροχες εμπνεύσεις. Το δημιουργικό σκίρτημα δεν είναι τόσο σπάνιο όσο μας αρέσει να λέμε. Είναι ίσως πολύ συνηθισμένο και εκεί που δεν το περιμένεις καθόλου.
Άλλα πράγματα είναι σπάνια, η συγκέντρωση των δυνάμεων, η αυστηρή αυτοπειθαρχία, η ικανότητα της χρησιμοποίησης των συγκινήσεων, η τέχνη και η τεχνική της έκφρασης.

Για τούτο λίγοι, τρομερά λίγοι είναι εκείνοι που κατορθώνουνε να εκμεταλλευτούνε τα άφθονα δώρα των θεών. 
Οι περισσότεροι τα αφήνουνε να διαλυθούνε σαν καπνός, από ανικανότητα, αβουλία, ατολμία, ανία, τεμπελιά, και ύστερα ψευτοπαρηγοριούνται κατηγορώντας το περιβάλλον τους, το έθνος τους ή τον αιώνα τους για την ατομική τους αποτυχία.

Ο αληθινός δημιουργός μετατρέπει την ιερή φωτιά σε έργο χειροπιαστό και στερεό, με το πνεύμα της τάξης και της οικονομίας, με την ψυχραιμία, την εργατικότητα, την οξυδέρκεια και την υπομονή, που χαρακτηρίζουν τους συνετούς, τους πεζούς επαγγελματίες. 

«An emotion recollected in tranquility», λέει ο Άγγλος.

Για τούτο σχεδόν όλοι οι πνευματικοί δημιουργοί, ακόμα και οι πιο ανήσυχοι και οι πιο επαναστατημένοι και οι πιο παλαβοί, μοιάζουν άνθρωποι πολυάσχολοι, ρουτινιέρηδες, βαρετοί και μάλλον χοντροκέφαλοι.
Για τούτο δεν έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στα πολύ γυαλιστερά πνεύματα και στις πολύ διαχυτικές εξάρσεις.

220px-Η_Αργώ,_εξώφυλλο_(1936)

Αφιερώσεις για τους φίλους του Bookstand…

 http://www.youtube.com/watch?v=KIayiuIhkLI
http://www.youtube.com/watch?v=HB6ZUda0Vxs