ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ: AU REVOIR ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ-ΙΚΑΡΟΥ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ

au revoir

Όσοι έχουν απομακρυνθεί από την Αθήνα και κατά διαστήματα επιστρέφουν, ίσως θα συμφωνήσουν μαζί μου: Η απομάκρυνση έχει μετατρέψει την περιπλάνηση, στοχευμένη ή μη, στο κέντρο τής πόλης, σε μια γοητευτική ψυχική περιπέτεια καθώς συμπλέει το εφηβικό και νεανικό παρελθόν μας με το παρόν συνομιλώντας διαρκώς μεταξύ τους. Και πάντα, τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, κάθε περιήγησή μου είτε στη φωτεινή είτε στη σκοτεινή πλευρά τής πόλης, φέρνει στο μυαλό μου το au Revoir τού Μπαμπασάκη, αυτό το ιδιαίτερο σύγχρονο μυθιστόρημα εφηβείας.

Σε αυτό, ο Μπαμπασάκης τού 1997, μέσα στο υπαρκτό μπαρ au Revoir σκύβει συγκαταβατικά πάνω από τον ήρωά του, κάθεται δίπλα του πίνοντας και τον ακούει να αφηγείται την περιπέτεια της εφηβείας του, τον δικό του απολεσθέντα χρόνο. Με κινηματογραφικό τρόπο, με καταγραφές στιγμιότυπων, όχι τόσο ζωής αλλά εσωτερικών αναστατώσεων και ζυμώσεων, η αφήγηση μετακινείται διαρκώς από το τώρα στο παρελθόν χωρίς κραδασμούς και δονήσεις κακογραφίας. Ο ήρωας σταδιακά αδειάζει, κι εμείς αισθανόμαστε τις βαθιές του εξομολογητικές ανάσες που σε ακόμα ένα κείμενο λογοδοτούν στη διαφυγή τού βιωμένου μας χρόνου, στην έμμονη ιδέα τού παρελθόντος.

Και είναι λογικό. Ως γνωστόν, ο εφηβικός χρόνος καταγράφει ανεξίτηλα στο σημειωματάριό του μουσικές, πρόσωπα, σκέψεις, τόπους, σώματα, λόγια, απώλειες και ακυρώσεις, στίχους… Αυτές τις συγκινήσεις καταγράφει το κείμενο, την ιστορία τού πνεύματος και του σώματος του ήρωα, την ιστορία των σπαραγμών τής νεότητας και των παθών της. Μια ιστορία η οποία νοσταλγώντας, εντοπίζει την πορεία τής εφηβείας τού πρωταγωνιστή σε συγκεκριμένο ιστορικό και τοπικό πλαίσιο και λειτουργεί σαν ένα θραυσματικό ημερολόγιο πλεύσης από την ακτή τής εφηβείας στο πέλαγος της νεότητας.

Βασικές διαδρομές που διατρέχονται σε αυτό το χρονικό ενηλικίωσης είναι αυτές τής μύησης στον έρωτα, στη φιλία, στη μουσική, στο γράψιμο, στην περιπλάνηση, στη συνειδητοποίηση των αλλαγών, στις αναπόφευκτες ματαιώσεις…

Μουσική, κίνηση στον αστικό χώρο και φλεγόμενη γραφή που φτιάχνει ένα κολάζ αναμνήσεων αποτελούν τα πρωταρχικά υλικά με τα οποία πλάστηκε το κείμενο με φόντο τη μνήμη και την οδύνη τής απώλειας. Διαπιστευτήριο τα προηγούμενα της αξίας τού κειμένου, επειδή ένα κομμάτι μας θα μένει για πάντα στην εφηβεία και… «οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν».

Δημήτρης Σαραντάρης

0005269