ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ BOOKSTAND ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ… (ΜΕΡΟΣ Α’)

1

Κουρδιστό Πουλί, Χαρούκι Μουρακάμι, μτφ. Λεωνίδας Καρατζάς

Εκδ. Ωκεανίδα, 2005

Διαβάζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το να μάθω να διαβάζω ήταν άλλωστε και η πρώτη μου απαίτηση στη ζωή. Ξεκίνησε από μια έμφυτη περιέργεια και μια αγάπη για την ανάγνωση καθαυτή που εξελίχθηκε σε βιβλιοφιλία χωρίς ποσοτικούς προσδιορισμούς. Το διάβασμα πάντα αποτελούσε για μένα χαρά και απόλαυση. Μια δραστηριότητα που μόνο οφέλη είχα από αυτή και καμιά απογοήτευση. Οι πιο ευχάριστες ώρες της παιδικής μου ηλικίας, η παρηγοριά και οι απαντήσεις που έψαχνα σε κάθε συναισθηματικό μου αδιέξοδο, οι πιο χαρούμενες εκπλήξεις, οι πιο σημαντικές γνωριμίες της ζωής μου, είχαν (συμπτωματικά;) τον ίδιο παρονομαστή: ένα βιβλίο.

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

«Η ζωή είναι πολύ πιο περιορισμένο πράγμα απ’ όσο φαντάζονται όσοι έχουν εμπλακεί στη δίνη της. Το φως καταυγάζει την πράξη της ζωής για μια ανεπαίσθητη στιγμή – ίσως για μερικά δευτερόλεπτα όλο κι όλο. Εάν φύγει και δεν έχεις καταφέρει ν’ αρπάξεις την αποκάλυψη που σου προσφέρει, δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Μπορεί να χρειαστεί να ζήσεις την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε απύθμενα βάθη μοναξιάς και τύψεων. Σ’ αυτό τον κόσμο του μισοσκόταδου δεν μπορεί κανείς πια να προσβλέπει σε τίποτα. Το μόνο που έχει στα χέρια του ένα τέτοιο πρόσωπο είναι το μαραμένο πτώμα τού τι θα έπρεπε να έχει υπάρξει.»

Μαρία Χ.

 

2

«Ένας απρόσμενος φίλος»

Βασίλης Κουτσιαρής & Γιάννης Διακομανώλης

Όταν κοντά σου έχεις ανθρώπους που αγαπάς

και σ’ αγαπούν, η ζωή παίρνει άλλο νόημα…

Όταν ένα ζευγάρι παιδικά χεράκια διαλέγουν ένα βιβλίο, τότε μια μαγική διαδικασία ξεκινά. Ένα δέσιμο που μπορεί να σημαδέψει μια χρονική περίοδο ή να κρατήσει και χρόνια ολάκερα.

Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια βιβλιοθήκη όπου ένα βιβλίο συναντά ένα αγόρι, τον Φώτη, και γίνονται καλοί φίλοι. Το βιβλίο γίνεται το στήριγμα του Φώτη σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για εκείνον˙ ο Φώτης έχει βυθιστεί στο σκοτάδι για λίγο καιρό. Το βιβλίο αυτό είναι λοιπόν ο… απρόσμενος φίλος.

Το «Ένας απρόσμενος φίλος» γράφτηκε από δύο δασκάλους και είναι μια πραγματικά όμορφη ιστορία για τη δύναμη της φιλίας που ανθίζει απρόσμενα μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες, αλλά και για το μοναδικό, το παράδοξο δέσιμο βιβλίου-αναγνώστη˙ ένας ύμνος στη φιλαναγνωσία. Είναι ένα από τα βιβλία που διάβασα τον τελευταίο καιρό και έγινε αγαπημένο μου.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κόκκινη κλωστή δεμένη» (2012) με εξαιρετική εικονογράφηση από τη Ζωή Λούρα.                 

Έλενα Νταβλαμάνου

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Τζιοκόντα, Νίκος Α. Κοκάντζης

Εκδ. Πατάκη, 2005

Το έχω δανείσει δις και τρις το έχω χαρίσει. Πόσες φορές το πρότεινα δε θυμάμαι πια.

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1975 και επανεκδίδεται συνεχώς από τότε. Αρχικά από τις εκδόσεις Κέδρος, τώρα από τον Πατάκη. Και είναι μια πραγματική ιστορία. Για έναν πρώτο έρωτα. Για δύο νέους που ερωτεύθηκαν στη Θεσσαλονίκη της γερμανικής Κατοχής. Τζιοκόντα είναι το όνομα της νεαρής Εβραιοπούλας της ιστορίας.

Δεν είναι από τα βιβλία που σου αποκαλύπτουν μια αλήθεια που δεν ξέρεις. Δε σου αλλάζει τον τρόπο που θεωρείς τον κόσμο. Μα είναι από αυτά που μοιάζουν με τρυφερό χάδι και τσουχτερό χαστούκι μαζί. Που η ανάγνωσή τους θυμίζει μάλλον την πορεία μας στη ζωή. Το πέρασμα από τη γλυκιά αθωότητα στη σκληρή πραγματικότητα, την αδυσώπητη, ή και τον ζόφο ακόμη. 

 Γ.Μ.

 

4

Photo by: Άγγελος Βελδεμίρης

Πήτερ Παν και Γουέντι, Τζέημς Μπάρι

Εκδ. Πατάκη, 2004 (Συλλεκτική έκδοση για τα 100 χρόνια του Πήτερ Παν)

Είναι ο ορισμός του παραμυθιού. Δηλαδή με λίγα λόγια, οι αλήθειες του τσακίζουν κόκαλα. Μπορείς να βρεις μέσα του ό,τι πιο όμορφο έχει γραφτεί για ΤΟ φιλί. Να καταλάβεις μια κι έξω τι θα πει αληθινή αγάπη και πόσο ελάχιστοι την αντέχουν. Θα δεις την αλήθεια για την οικογένεια και τις πιο μύχιες σκέψεις των μελών της. Θα καταλάβεις πόσους φίλους έχεις. Θα δεις πως ο μόνος τρόπος να νικήσεις είναι οι ξιφομαχίες και το… πέταγμα. Θα νιώσεις για πάντα χαμένος/η. Ας πούμε χαμένο αγόρι ή κορίτσι. Αυτοεξορισμένο από την ίδια του τη χώρα του Ποτέ εδώ και καιρό. Και όλα αυτά θα τα καταλάβεις γιατί διαβάζοντας θα γελάς συχνά-πυκνά και κάθε φορά αλλιώτικα.

Όσο για μένα, αγαπάω τον Πήτερ αβάσταχτα πολύ και από τη δική μου χώρα του Ποτέ δεν το κουνάω ρούπι! Όσες φορές δοκίμασα να περπατήσω, αντί να πετάξω, με πείραξε πολύ. Και δεν το κουνάω κυρίως γιατί δε θέλω να πάθω κάτι τόσο αφάνταστα λυπητερό:

«-Γιατί δεν μπορείς να πετάξεις τώρα μητέρα;

-Γιατί μεγάλωσα, αγάπη μου. Όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν, ξεχνάνε πώς γίνεται.

-Γιατί ξεχνάνε πως γίνεται;

-Επειδή δεν είναι πια εύθυμοι και αθώοι και άκαρδοι. Μόνο οι εύθυμοι και οι αθώοι και οι άκαρδοι μπορούν να πετάξουν.»

Κεφάλαιο 17, «Όταν μεγάλωσε η Γουέντι», σελ.209

Στεφανία Βελδεμίρη

 

5

Ιφιγένεια Θεοδωρίδου, στο κομμωτήριο

Ανά χείρας: Φρανσουά Ραμπελαί, Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ, μτφ. Φ.Δ. Δρακονταειδής, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2004

Για τα βιβλία, Κάρλος Φουέντες:

«Το βιβλίο μάς λέει ότι υπάρχει ο άλλος, ότι υπάρχουν οι υπόλοιποι, ότι η προσωπικότητά μας δεν εξαντλείται στο εγώ μας, αλλά επιδίδεται στην ηθική υποχρέωση να αφουγκράζεται τους υπόλοιπους που ποτέ δεν είναι «οι λοιποί».»

 

6

Ένα κάποιο τέλος, Τζούλιαν Μπαρνς, μτφ. Θωμάς Σκάσσης

Εκδ. Μεταίχμιο, 2011

Για να μπει ένα βιβλίο στα αγαπημένα μου έχω καταλήξει στα εξής κριτήρια: Nα το διαβάζω με μιαν ανάσα, να μην μπορώ να τ’ αφήσω απ’ τα χέρια μου, να θέλω να το ξαναδιαβάσω, να το σκέφτομαι, κι ας έχω τελειώσει με το διάβασμά του μέρες. Με άλλα λόγια, να το απολαμβάνω πραγματικά.

Μ’ αυτά τα κριτήρια λοιπόν, το «Ένα κάποιο τέλος» τού Μπαρνς είναι από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία, το καλύτερο απ’ αυτά που διάβασα τη χρονιά που πέρασε.

 Νατάσσα Συλλιγνάκη