Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ, IV

208906_250167041767770_1185382173_n

Ήταν εξαντλητικά ερωτεύσιμη: Άπαξ και τη συναντούσες δεν υπήρχε μέση οδός.

 

Φαινόταν ότι, ή ερχόταν από το Μεγάλο Ξέσκισμα ή κατευθυνόταν έτοιμη προς αυτό.

 

Ναι, ήταν άγονο θα του έλεγαν, το γνώριζε. Ε, και τι σημαίνει αυτό; Για τον ίδιο ήταν μια έξοδος κινδύνου. Αρκούσε.

 

Έκανε πως δεν έβλεπε, δε στεκόταν να συνειδητοποιήσει, δεν επέστρεφε, προσπερνούσε με συντομία… Έπρεπε να επιβιώσει μέσα στην ανεπάρκειά του.

 

Όχι, δεν ήταν καθόλου ξεχωριστή, απλώς ήταν Γυναίκα: Ήξερε ότι ως σύνολο γλιστρά από τα ανδρικά μάτια και, έτσι, τόνιζε τα δύο-τρία καίρια σημεία επάνω της. Απλώς, αυτό, και ήταν αρκετό.

 

Εγώ είναι πολλοί.

 

Τον νεκρό τον κάνει αποκρουστικό η ακινησία του και, κυρίως, το γεγονός ότι δεν γελά.

 

Ο θεός να μας φυλάει από την πλάνη που μας δημιουργεί η κακοήθης πίστη ότι υπάρχουν στη ζωή πράγματα τα οποία είναι αυτονόητα.

 

Παγερή αίσθηση: Τίποτα δεδομένο, τίποτα αναλλοίωτο, τίποτα διαρκές.

 

Κουβαλάμε πολλούς ανθρώπους εντός μας.

 

Δημήτρης Σαραντάρης