Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ, V

Βυσσινόκηπος V

Δεκαετίες πλέον.

.

Βράδιαζε κι αυτός έπλαθε στίχους περπατώντας.

.

Πάντα θα θυμάται το χέρι της. Θεσσαλονίκη 1985, στο γεμάτο λεωφορείο.

.

Κάθε βράδυ έκλαιγε. Ξεσπούσε.

.

Ήταν αδύνατον.

.

Τα μάτια της.

.

Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που αδυνατούσαν να αρθρώσουν τη λέξη συγγνώμη. Ίσως και να μην την είχαν πει ποτέ.

.

Οι γάμπες της ήταν υπέροχα κρουστές. Σε κάθε της βήμα συγκλονίζονταν σαν σφιχτό ζελέ μέσα στο μαύρο καλσόν και το μαύρο δερμάτινο παπούτσι με το τακούνι.

.

Η αδιαφορία του είναι τόσο προκλητική για να ’ναι αληθινή!

.

Όταν κλειδώνεται στην τουαλέτα για να αφοδεύσει, κατά τη διάρκεια της πράξης βλέπει στον καθρέφτη απέναντι από τη λεκάνη το πρόσωπό του και την ενδελεχή δουλειά που κάνει ο χρόνος πάνω του, διαβάζει ένα βιβλίο με ποίηση, ακούει Μπαχ από το τρανζίστορ δίπλα του και, για άλλη μία φορά, χαμογελά ανεπαίσθητα αναλογιζόμενος τον Άνθρωπο!

Δημήτρης Σαραντάρης