TO BLOODY MARY TOY ΕΡΝΕΣΤ ΧEΜΙΝΓΟΥΕΪ

Hemingway-Champagne

“To drink is nothing. It is to be drunk that is important.”

Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Για ποιον χτυπάει η καμπάνα

.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ήταν φανατικός πότης και θαμώνας των μπαρ. Παρότι η ζωή του ήταν γεμάτη ταξίδια, περιπέτεια και κοντά στη φύση, εκείνος πρότεινε σε όποιον ήθελε πραγματικά να γνωρίσει την κουλτούρα ενός τόπου, να περάσει τη νύχτα του μέσα σε ένα τοπικό οινοπνευματοποτείο. Το ποτό συχνά υπήρξε για τον Χέμινγουεϊ αιτία προβλημάτων στην προσωπική του ζωή αλλά και στην υγεία του. Αρκετές φορές μάλιστα αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει για ορισμένο διάστημα. Η ιδιαίτερη σχέση του με το αλκοόλ και με τις γαστρονομικές απολαύσεις πέρασε και στα έργα του. Στις ανταποκρίσεις του δε, φαίνεται πως θεωρούσε απαραίτητη κάποιου είδους αναφορά στα αλκοολούχα ποτά, αυτά που προτιμούσαν οι ντόπιοι, αυτά που συναντούσε μπροστά του ή που ίδιος ξεχώριζε.

Στα βουνά της Αυστρίας τον χειμώνα του 1925: «Ήμασταν μονίμως πεινασμένοι και το κάθε μας γεύμα αποτελούσε σπουδαίο γεγονός. Πίναμε ελαφριά ή μαύρη μπίρα, καινούργια κρασιά ή, καμιά φορά, κρασιά που είχαν εμφιαλωθεί ένα χρόνο πριν. Τα λευκά κρασιά ήταν τα καλύτερα. Όσο για άλλα ποτά υπήρχαν κιρς, που το έφτιαχναν στη κοιλάδα, και σναπς από απόσταξη βουνίσιας γεντιανής. Καμιά φορά για το δείπνο υπήρχε κουνέλι στη γάστρα, με μια πηχτή σάλτσα από κόκκινο κρασί, κι άλλοτε ελάφι με σάλτσα από κάστανο. Αυτά τα συνοδεύαμε με κόκκινο κρασί, παρόλο που ήταν ακριβότερο απ’ το λευκό και το καλύτερο κόστιζε είκοσι σεντς το λίτρο. Συνήθως το κόκκινο κρασί ήταν πολύ φτηνότερο και το αποθηκεύαμε σε βαρελάκια.» (Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Μια κινητή γιορτή, μτφ. Σταύρος Παπασταύρου, εκδ. Καστανιώτη, 2004)

Αν και αγαπημένο ποτό του  Έρνεστ ήταν το dry martini, ο συγγραφέας είχε ιδιαίτερη αδυναμία και στα κοκτέιλ. Γι’ αυτό άλλωστε και το όνομά του συνδέθηκε με την εφεύρεση του διάσημου, εδώ και δεκαετίες, κοκτέιλ Bloody Mary. Ο “μύθος” θέλει τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ να παραγγέλνει στον μπάρμαν του Ritz Hotel στο Παρίσι ένα ποτό που δε θα τον πρόδιδε στη σύζυγό του Μέρι Γουέλς, η οποία ήταν αρνητική στην κακή έξη του αγαπημένου της. Και λέγεται πως ο μπάρμαν, πράγματι, ανακάλυψε για χάρη του Χέμινγουεϊ ένα κοκτέιλ με βότκα και ντοματόζουμο, που είχε ακριβώς αυτή την ιδιότητα, να καλύπτει τα ίχνη. Έτσι, το επόμενο βράδυ ειπώθηκε από τον συγγραφέα η θρυλική ατάκα που έδινε τα εύσημα στον μπάρμαν αλλά και στο ποτό το όνομά του: «Well done! Bloody Mary never smelled a thing!», φέρεται να ξεστόμισε ο πονηρός σύζυγος.

mary hemingway

Έρνεστ Χέμινγουεϊ και Μέρι Γουέλς

Η ανακάλυψη του Bloody Mary ωστόσο αποδίδεται συνήθως στον Γάλλο μπάρμαν F. Petiot του θρυλικού Harry’s New York Bar του Παρισιού και τοποθετείται γύρω στο 1921. Το μπαρ του Χάρρυ ήταν το αγαπημένο στέκι του Χέμινγουεϊ και πολλών άλλων Ευρωπαίων και Αμερικανών λογοτεχνών της εποχής. Ο Petiot, όπως λέγεται, γνώριζε από τον κωμικό George Jessel ένα απλοϊκό μείγμα που θεράπευε το hangover της επόμενης μέρας ενός γερού μεθυσιού. Και δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα μέρος βότκας και ένα μέρος ντοματόζουμου, καλά αναμεμειγμένα. Ο Petiot όμως φρόντισε να κάνει αυτό το αδιάφορο «φάρμακο» ένα πραγματικά εύγευστο κοκτέιλ που γνώρισε στο εξής τεράστια επιτυχία. Το Harry’s Bar άλλωστε θεωρείται το πρώτο κοκτέιλ μπαρ της Ευρώπης, ακριβώς γιατί εκεί γεννήθηκαν πολλά από τα γνωστά, κλασικά πια, κοκτέιλ που πίνουμε μέχρι και σήμερα.

2893087153_9a1e043044_z

Harry’s New York Bar, Παρίσι

Το κοκτέιλ του Petiot, με τον συνδυασμό βότκας και ντοματόζουμου, είχε την ιδιότητα να δίνει μια γερή γροθιά στον πονοκέφαλο της επόμενης μέρας, δίχως μάλιστα να φέρνει αναγούλα, καθώς η περιεκτικότητά του σε γλυκά και όξινα συστατικά, αλλά και μπαχαρικά, ήταν καλά μελετημένη. Οι σωστές αναλογίες μεταξύ των συστατικών έφερναν μια θαυμαστή ισορροπία γεύσεων που εντυπωσίαζε. Και πινόταν οπωσδήποτε παγωμένο. Ίσως γι’ αυτό άλλωστε έγινε και αγαπημένο κοκτέιλ του Χέμινγουεϊ και συνδέθηκε τόσο στενά με το όνομά του. Είναι γνωστό ότι ο συγγραφέας απολάμβανε παροιμιωδώς τα παγωμένα ποτά.

harrys-bar-paris-2

Harry’s New York Bar, Παρίσι

Όσον αφορά το όνομα του κοκτέιλ οι “μύθοι” που έχουν σχηματιστεί είναι πολλοί. Οι πιο γνωστοί συνδέονται με την Αγγλία, όπου το όνομα του ποτού συνδυάζεται είτε με λαϊκές γυναικείες φιγούρες που φέρουν κάποιο αιματοβαμμένο παρελθόν είτε με την ίδια τη βασίλισσα Μαρία Α’ Τυδώρ, που “κέρδισε” το προσωνύμιο «Αιμοσταγής» εξαιτίας των φοβερών διώξεων κατά των προτεσταντών, που διεξήγαγε τον 16ο αιώνα με σκοπό την αναβίωση του Καθολικισμού στη χώρα.

Τόσο για τις συνθήκες της παρασκευής του όσο και για την προέλευση της ονομασίας του Bloody Mary υπάρχει πλήθος εκδοχών, ενώ αυτή που αφορά τον Χέμινγουεϊ είναι μάλλον η πιο αυθαίρετη. Παραμένει όμως ίσως η πιο ενδιαφέρουσα, ειδικά για τους βιβλιόφιλους.

.

Η συνταγή του Χέμινγουεϊ

Η παρακάτω συνταγή παρουσιάστηκε στο περιοδικό Esquire του Ιουλίου του 1999 και προέρχεται από μία επιστολή του Έρνεστ Χέμινγουεϊ προς τον Μπερνάρ Πεϋτόν, με ημερομηνία 5 Απριλίου 1947.

Σε μια μεγάλη κανάτα (οτιδήποτε μικρότερο δεν αξίζει τον κόπο) πρόσθεσε:

Το μεγαλύτερο κομμάτι πάγου που χωρά

470 ml βότκα

470 ml παγωμένο χυμό ντομάτας

1 κουταλιά της σούπας  Worcester sauce

45 ml φρέσκο χυμό μοσχολέμονου

1 πρέζα αλάτι αρωματισμένο με σέλινο

1 πρέζα πιπέρι καγιέν

1 πρέζα μαύρο πιπέρι

Αρκετές σταγόνες από Tabasco

Οι οδηγίες του Χέμινγουεϊ είναι σαφείς:

«Συνέχισε το ανακάτεμα και δοκίμασε το να δεις πώς πάει. Αν το νιώσεις πολύ δυνατό, αραίωσε το με περισσότερο ντοματοχυμό. Αν του λείπει η ένταση, τότε πρόσθεσε περισσότερη βότκα.»

images

(Η συνταγή του κοκτέιλ κατά τον διάσημο Έλληνα bartender Ηλία Μαρινάκη:

Υλικά: 6/10 χυμό ντομάτας, 3/10 βότκα, 1/10 χυμό λεμονιού, 1 κουταλάκι του καφέ Worcestershire σος, 2 σταγόνες Tabasco, αλάτι σέλινου, αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση: Σ’ ένα μεγάλο, ψηλό ποτήρι (tumbler) βάλτε 4 παγάκια. Προσθέστε τον χυμό λεμονιού, τη Worcestershire sauce, τη βότκα και το Tabasco. Ανακατέψτε. Προσθέστε τον χυμό ντομάτας και, ανάλογα με το γούστο σας, αλάτι, πιπέρι και αλάτι σέλινου. Ανακατέψτε ξανά. Βάλτε ένα τρυφερό κλαράκι σέλινου με τα πράσινα φυλλαράκια του και σερβίρετε.)

.

Ένα αγόρι, ένα μεθύσι, και πόσο δίκιο είχε ο Petiot

Μία ερωτευμένη έφηβη 16 χρονών. Με ολοκαίνουργο το πρώτο της στράπλες φόρεμα. Ριγέ, με φαρδιές ρίγες, θαλασσί και λευκές. Στενό στο κορσάζ, με μια βαμβακερή φούστα που στροφίλιζε όταν έκανε γρήγορες στροφές γύρω από τον άξονά της.  Μια βδομάδα πάλευε να σβήσει το σημάδι από τις τιράντες του μαγιό της, με ένα μείγμα από Johnson Baby Oil και σκούρο ιώδιο, για να το φορέσει.

Εκείνος 19 χρονών. Καβαλούσε μια Honda ΧL 125. Κάπνιζε Camel άφιλτρο. Έπινε βόντκα.

Πρώτο ραντεβού.

Μία Badida de Coco με γρεναδίνη. Μισή μπύρα. Ένα σφηνάκι βόντκα.

Ένα μεθύσι που ακόμα θυμάμαι!

***

Δεν ξαναέβαλα βόντκα στο στόμα μου από τότε.

***

Σαν ήμουν 18 χρονών, ερωτεύτηκα τον Δημήτρη. Με είχε λίγο παιδέψει, γιατί ήταν μεγάλο μούτρο. Και σαν ήρθε εκείνη η μαγική στιγμή που έσκυψε προς το πρόσωπο μου αργά, και ήξερα ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα με φιλούσε, κι εκείνος όλο και πλησίαζε, και εγώ νόμιζα ότι περνούσαν αιώνες μέχρι να φτάσουν τα χείλη του στα δικά μου, μύρισα την βόντκα στην αναπνοή του, και αυθόρμητα μου ξέφυγε ένα «μπλιαξ! Βόντκα!».  Πέρασαν 5 μέρες για να μου ξαναμιλήσει. Και μία ακόμα, για να με φιλήσει επιτέλους.

***

party,like,rockstar,beautiful,bw,drunk,emotion,girl-b85d9dad520fde6c37acb108defe8c3f_h

Θυμάμαι ότι εκείνο το πρωί ξύπνησα με πολύ έντονο hangover. Από αυτά τα ξεγυρισμένα, που έχουν όλη τη φιλαρμονική του Δήμου με τα κρουστά της στο κεφάλι μου. Παρότι στην αρχή μου φάνηκε παράξενο, σχεδόν χάρηκα που ξύπνησα μόνη μου στο κρεβάτι του. Δεν ήθελα να δω άνθρωπο εκείνη τη στιγμή. Και ξαφνικά άκουσα τον έντονο θόρυβο που κάνει ένα μπλέντερ.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι λίγο στραβωμένη. Και πονοκέφαλο και ζαλάδα και στομάχι χάλια και φασαρία! Πήγα στο μπάνιο και χώθηκα κάτω από το νερό. Δεν βοήθησε. Έκατσα μπροστά στον καθρέφτη για λίγα λεπτά, μέχρι που κατάφερα και φόρεσα ένα κάπως λιγότερο στραβωμένο ύφος. Και πήγα στην κουζίνα.

Στεκόταν μπροστά στον πάγκο και τριγύρω του υπήρχε ένας χαμός από φλούδια ντομάτας, και κόκκινες πιτσιλιές.

«Μας φτιάχνω φάρμακο» είπε εκείνος όλο ενθουσιασμό, γυρίζοντας προς τα μένα. Κρατούσε την κανάτα του μπλέντερ και την ανακάτευε. Άκουσα τον ήχο από τα παγάκια και χαμογέλασα. Του είχα πει δυο μέρες πριν ότι το πρωί θέλω πάντα να πιω κρύο καφέ. Δεν με ξυπνά ο ζεστός. Μάλιστα, χαριτολογώντας, είχα πει ότι κατά πάσα πιθανότητα ξυπνώ από τον ήχο του πάγου, και όχι από την καφεΐνη. Μου είχε αρέσει που θυμόταν ότι μου αρέσουν τα παγωμένα το πρωί.

Πήρε δυο ποτήρια, και χώρισε το περιεχόμενο του μπλέντερ στα δυο. Άνοιξε το ψυγείο, πήρε δυο κλωνάρια σέλερυ, τα έπλυνε, έβαλε από ένα στο καθένα, και μου έδωσε το ποτήρι μου. «Καλημέρα», είπε, και μου έσκασε ένα φιλί.

«Ντοματοχυμός;», ρώτησα.

«Ο σωστός ντοματοχυμός», απάντησε. «Για αυτό πρέπει να πιεις το μισό μονορούφι!»

Μου φάνηκε λίγο παράξενο να σου πω την αλήθεια. Δεν είχα ξανακούσει ότι το ντοματόζουμο βοηθά στο hangover. Διψούσα όμως τόσο, που πήρα το ποτήρι μου και ήπια την πρώτη γουλιά με λαχτάρα. Και μετά τη δεύτερη. Και την τρίτη. Μου άρεσε πολύ. Μέσα στην ταυτόχρονη οξύτητα και γλύκα της ντομάτας ένιωθα τα αρώματα από διαφορετικά πιπέρια, γαρύφαλλο, την καμένη γεύση της μελάσας, και κάτι τσουχτερό σαν αλκοόλ στο τέλος. Και ένιωθα και λεμόνι. Και λίγο από το άρωμα του σέλερυ. Οι καψάδες ήταν οι περισσότερες ψηλά, στον ουρανίσκο, και κάναν τα μάτια μου να δακρύζουν ελαφρά. Μου άρεσε πολύ.

«Δική σου συνταγή;», ρώτησα. «Είναι καταπληκτικό!»

Χαμογέλασε ικανοποιημένος. «Είναι η βασική συνταγή για Bloody Mary, απλά, εγώ πειράζω μόνο τις αναλογίες στα πιπέρια», είπε εκείνος.

Κόντεψε να μου πέσει το ποτήρι από το χέρι από την έκπληξη. «Bloody Mary;!» «Δηλαδή στο ποτήρι μου έχει ΚΑΙ βόντκα; Και δεν με ενόχλησε;!», είπα σαν να μονολογούσα.

***

Έχουν περάσει 19 χρόνια από εκείνο το πρώτο Bloody Mary. Και έχω πιει σίγουρα μερικές εκατοντάδες από τότε. Μου αρέσει να το πίνω στην αρχή της άνοιξης και ως το φθινόπωρο. Εκτός από νόστιμο, το Bloody Mary στάθηκε και διδακτικό για μένα. Με έμαθε πως αυτό που αυτούσιο με κάνει να δυσφορώ, μπορεί σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία, να μου προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση και να το αποζητώ.

Και πρέπει να σε αφήσω τώρα. Γιατί με τούτα και με κείνα τόση ώρα, λιμπίστηκα ένα. Και πάω να το βρω..

Πληροφορίες: Το Ακάρεο του Bookstand

Ιστορία: Αργυρώ Κουτσού