ΣΤΟ ΡΑΦΙ ΤΟΥ BOOKCROSSER: ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΤΣΙΟΥΛΑΣ, «ΡΩΜΗ-ΜΑΡΚΙΟΣ»

Η χαρά κάθε συνέδρου στα ελληνικά συνέδρια Bookcrossing είναι -μεταξύ πολλών άλλων- οι goodie bags. Η τσάντα δηλαδή που θα πάρει στην υποδοχή του Συνεδρίου και η οποία εκτός από το απαραίτητο συνεδριακό υλικό, προγράμματα, χάρτες κ.λπ., περιέχει χειροποίητα δωράκια, αναμνηστικά του τόπου και του συνεδρίου και, φυσικά, βιβλία. Επομένως, μεταξύ άλλων, κάθε επιτροπή διοργάνωσης Συνεδρίου αναλαμβάνει τον κοπιαστικό ρόλο να αναζητήσει τα βιβλία που θα μοιράσει στους συμμετέχοντες. Μα όσο κι αν ίσως φαίνεται περίεργο, οι περισσότεροι εκδοτικοί οίκοι ευτυχώς ανταποκρίνονται ασμένως και προθύμως στις αιτήσεις μας και χορηγούν βιβλία που θα μοιραστούν δωρεάν. Γιατί άραγε; Ίσως γιατί ξέρουν ότι ένα βιβλίο bookcrossing πιθανότατα θα το δουν, θα το κρατήσουν στα χέρια τους και τα διαβάσουν περισσότεροι του ενός αναγνώστες. Και περισσότεροι του ενός θα μιλήσουν παραπέρα γι’ αυτό βέβαια. Να σημειωθεί εδώ ότι πάνω από 25 εκδοτικοί οίκοι έχουν προσφέρει βιβλία τους για το φετινό Συνέδριο της Σκύρου και τα βιβλία που θα μοιραστούν ξεπερνούν τα 600! Οι συνεδριακές μας τσάντες, λοιπόν, για να επιστρέψουμε, κρύβουν πολλές φορές “διαμαντάκια”, βιβλία που πιθανώς ποτέ να μην ακούσαμε ή να μη μάθαμε κάτι γι’ αυτά, μα που αξίζουν τουλάχιστον μία απόπειρα ανάγνωσης. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και αυτό για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω, και το βρήκα μέσα στην goodie bag που πήρα ως σύνεδρος στο 6ο «Μυθικό» Συνέδριο της Λιβαδειάς το 2011.

 Ρώμη - Μάρκιος_1

Τίτλος: Ρώμη – Μάρκιος

Συγγραφέας: Νίκος Μπατσιούλας

Καταχωρήθηκε από levadia2011 την Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Βαθμολογία: 7/10

Νέο σχόλιο: Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Όταν πήρα το βιβλίο στα χέρια μου και είδα ότι συγγραφέας είναι ο ίδιος ο εκδότης, αναφώνησα: «Ωχ!». Σούπερ γκλάμορους εμφάνιση, συγγραφέας πιτσιρικάς, «άσε καλύτερα», είπα. Δύο μήνες μετά όμως, διάβασα μία συμπαθητική κριτική στο http://www.diavasame.gr, από τον Στέφανο Ξένο και αποφάσισα τελικά να το ρισκάρω και να το διαβάσω. Και δε με απογοήτευσε.

Είναι σαφέστατα αυτό που θα χαρακτηρίζαμε καλοκαιρινό ανάλαφρο ανάγνωσμα. Οι 500+ σελίδες του, μολονότι ευχάριστες, επιζητούν παραλία και χαλαρότητα θερινής ραστώνης. Αλλά πρόκειται για το πρωτόλειο έργο ενός νεαρού συγγραφέα, που το εξέδωσε μάλιστα στον δικό του εκδοτικό οίκο, και είναι… είναι ειλικρινά καλό γι’ αυτό που είναι. Δηλαδή ένα ιστορικό μυθιστόρημα στο στυλ του Στήβεν Πρέσφηλντ, ιστορικά ακριβές, (απ’ όσα είμαι σε θέση να γνωρίζω), αληθοφανές και μυθοπλαστικά άρτιο και ενδιαφέρον.

Ως προς τη γλώσσα: Τις περισσότερες φορές τα βιβλία που χαρακτηρίζουμε ως «καλοκαιρινά αναγνώσματα» καταλήγουν σε μία ανούσια βερμπαλιστική αφήγηση, επιζητούν γλωσσικούς εντυπωσιασμούς, βρίθουν επιθέτων και μεταφορών, ώστε να καλύπτουν σελίδες και ώρες ηλιοθεραπείας. Εδώ όμως όχι. Η γλώσσα του συγγραφέα είναι λιτή, αφαιρετική και με συνέπεια αφηγηματική και εξιστορηματική. Ναι μεν δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ακαδημαϊκές λογοτεχνικές δάφνες, αλλά είναι στρωτή, αξιόπιστη, χωρίς ολισθήματα και to the point.

Όσον αφορά την πλοκή και τη δράση, σίγουρα αναδεικνύονται, πράγμα καθόλου εύκολο για βιβλίο το οποίο βρίθει πολεμικών σκηνών και αρκετών ερωτικών περιπτύξεων. Πουθενά σχεδόν δεν ξενίζει τον αναγνώστη, ούτε και προσπαθεί να τον παραμυθιάσει. Λείπουν βέβαια οι λογοτεχνικές εξάρσεις, τα σημεία που η πλοκή υποχωρεί χάριν της λογοτεχνικής τέρψης, αλλά καλύτερα έτσι παρά να καταλήγει κανείς στην επιτήδευση προσπαθώντας.

Τελικά θα το πρότεινα σε αρκετούς που τους αρέσουν αυτού του είδους τα βιβλία. Και δε νομίζω ότι θα απογοητευόταν. Μπράβο στον νεαρό συγγραφέα!

Η πορεία του βιβλίου στο Bookcrossing

Απελευθέρωσα το βιβλίο σε μία από τις δοκιμαστικές συναντήσεις που κάναμε οι bookcrossers της Αθήνας μέχρι να καταλήξουμε στο νέο μας στέκι. Η taxidiarikopoul που το πήρε το βαθμολόγησε με 8 αστεράκια και το χάρηκε εξίσου παρά τον αρχικό τρόμο εξαιτίας του μεγέθους του. Το βιβλίο έκλεισε έναν ενιαύσιο συνεδριακό κύκλο, αφού απελευθερώθηκε στην επόμενη πια συνεδριακή πόλη, το Βόλο, στο προσυνεδριακό challenge του «Εκστρατευτικού» συνεδρίου. Και δεν έχει «πιαστεί» ακόμη. Άλλο καταχωρημένο αντίτυπο δεν υπάρχει.

Δημήτρης Αλεξίου

IMG_0164