ΠΕΜΠΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

afissa6-

Στην Έκθεση Βιβλίου πηγαίνω από το 2009, όταν αποφάσισα να γίνω συγγραφέας. Ήταν ένας τρόπος να εξετάσω συνοπτικά την εθνική βιβλιοπαραγωγή· να διακρίνω τι μας απασχολούσε αναγνωστικά (ό,τι μας απασχολεί και τώρα), τι προτιμούσαμε (ό,τι προτιμούμε και τώρα) και να αποφασίσω σε ποια εκδοτική συλλογή ταίριαζε το βιβλίο μου. Θυμάμαι εκείνη την πρώτη φορά: είχα περάσει τέλεια, τέλεια.

Τέλεια περνάω κάθε χρόνο. Πέρσι, είδα τον κ. Κουστουρίτσα που έφτασε αργοπορημένος και είπε πράγματα που βρήκα θεόχαζα. Επίσης, είδα τρεις νέους συγγραφείς και πήρα αφιέρωση· όχι απ’ όλους, μόνο απ’ τον Γιάννη Παλαβό. Ανακάλυψα έναν εκδοτικό οίκο, απ’ τον οποίο αγόρασα ένα μικροσκοπικό λεύκωμα (το οποίο έχασα) και έναν άλλο με όνομα που θύμιζε φαντεζί γραφείο τελετών. Μαζί με τη Χίλντα, ακούσαμε τη Σώτη Τριανταφύλλου κι έπειτα φάγαμε τηγανήτες με μαρμελάδα. Εγώ ήπια και Κόκα-Κόλα Λάιτ· η Χίλντα δεν ήπιε.

Φέτος, θα έχει υπερβολική ζέστη – προσβλέπω σε κλιματισμό. Η Χίλντα θα έρθει απ’ την Αθήνα και θα δούμε παρέα τον υπέροχο Τζόναθαν Κόου (εκείνη τον έχει γνωρίσει, δεν λέει πού). Μετά, θα δούμε τον Άντριου Κρούμι που δίνει φαντασμαγορικούς τίτλους (“Sputnik Caledonia”, “Μόμπιους Ντικ”, “Πφιτς” – μου θυμίζουν κόμικς) και, αν έχουμε όρεξη, τον Ντέιβιντ Νίκολς που έγραψε το “Μία Ημέρα” (δεν το διάβασα, όμως το είδα και όντως έκλαψα – κλαίω εύκολα: κλαίω καθώς βλέπω τις ειδήσεις).

Όταν η Έκθεση τελειώσει, οι φίλοι θα επιστρέψουν στην Αθήνα· εγώ θα έρθω αντιμέτωπος με τα λεγόμενα “post-holidays blues”: μετά τις διακοπές, θα έχω τις μαύρες μου.

Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης