ΑΝΝ ΣΕΞΤΟΝ, ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΚΟΛΥΜΠΙ

capri-4

Στη νοτιοδυτική πλευρά του Κάπρι
βρήκαμε ένα μικρό άγνωστο άντρο,
άνθρωποι εκεί δεν υπήρχαν κι εμείς
εισήλθαμε εις βάθος
από τα σώματά μας αποβάλλοντας όλη
τη μοναξιά.

Όλα τα ψάρια μέσα μας
είχαν για μια στιγμή αποδράσει.
Τ’ αληθινά ψάρια δεν τα ‘νοιαξε.
Τη ζωή τους, τη δική τους, δεν την ταράξαμε.
Συρθήκαμε ήρεμα από πάνω τους
και από κάτω τους, σκορπίζοντας
μπουρμπουλήθρες, μικρά λευκά
μπαλόνια που φεύγανε ψηλά
μέσα στον ήλιο από ‘να καράβι
όπου ο Ιταλός βαρκάρης αποκοιμήθηκε
με το καπέλο του να καλύπτει το πρόσωπο.

matisseOdali1922
Νερό τόσο διάφανο, που από μέσα του
διαβάζεις βιβλίο.
Νερό με τόση άνωση,
να επιπλέεις με τον αγκώνα.
Ξαπλώνω επάνω του σαν σε ντιβάνι.
Ξαπλώνω επάνω του όπως 
η Κόκκινη Οδαλίσκη του Ματίς.
Το νερό ήταν το αλλόκοτό μου άνθος.
Πρέπει να φαντάζεται κανείς μια γυναίκα
δίχως χιτώνα ή φουλάρι
σ’ ένα ανάκλιντρο βαθύ σαν τάφο.

Οι τοίχοι του άντρου εκείνου
είχανε όλες τις αποχρώσεις του μπλε
και είπες «Κοίτα! Τα μάτια σου
έχουν το χρώμα της θάλασσας. Κοίτα! Τα μάτια σου
έχουν το χρώμα τ’ ουρανού». Και τα μάτια μου
σφαλίστηκαν σάμπως
ξάφνου ντροπιασμένα.

[μτφ. Ευτυχία Παναγιώτου, εκδ. Μελάνι]

ann-sexton-rendaan