ΘΕΡΙΝΕΣ ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΙΚΕΣ ΓΚΡΙΝΙΕΣ

9592025

Προχθές έπεσε στα χέρια μου μια μικρή  διαφημιστική έκδοση ποιημάτων και επιστολών της Emily Dickinson. Ένα μικρό, περιποιημένο βιβλιαράκι του Gutenberg, που κυκλοφόρησε ως διαφημιστική παμφλέτα (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, καταχρηστικά έστω) για τη γνωστοποίηση της έκδοσης του πολυσέλιδου και σημαντικού για τα ελληνικά εκδοτικά πράγματα πονήματος της Λιάνας Σακελλίου: «Emily Dickinson, Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά – Ποιήματα και επιστολές». Πρόκειται για μια δίγλωσση αντιπροσωπευτική ανθολογία 60 ποιημάτων και 165 επιστολών της Ντίκινσον, που συνοδεύεται από μια εκτενή μονογραφία για τη ζωή και το έργο της ποιήτριας, και κυκλοφόρησε τον περασμένο Φεβρουάριο.

Ήταν, λοιπόν, ένα μικρό βιβλιαράκι από καλό χαρτί, τόσο μα τόσο προσεγμένο, που μου θύμισε αμέσως την απογοήτευση που δοκίμασα όταν παρέλαβα και πήρα με χαρά να διαβάσω τα «Βέρστια» της Μαρίνας Τσβετάγιεβα (Ενδυμίων), μια έκδοση που πραγματοποιήθηκε «με τη συνδρομή των Φιλόμουσων Συνδρομητών» τον Ιούνιο. Όσο καλή και αν είναι η μετάφραση των ποιημάτων (εμπιστεύομαι εκείνους που ξέρουν και το υποστηρίζουν), όσο καλή η πρόθεση των εκδοτών (εμπιστεύομαι το βιβλιοφιλικό μου ένστικτο), ένα τόσο μικρό βιβλίο που φτάνει στα χέρια των αναγνωστών του κάπως αφρόντιστο, είναι αναπόφευκτο να προκαλεί απογοήτευση. Είναι σίγουρο πως δεν υπήρξε επιμελητής. Ούτε καν τυπογραφική διόρθωση – και στη λεπτή ράχη του βιβλίου ακόμα, λείπει ένα σίγμα από το όνομα της ποιήτριας.

getFile-84-202x300

Παρά την εξόφθαλμη βιβλιοφιλική μου γκρίνια όμως, χαίρομαι για την πρωτοβουλία αυτής της έκδοσης. Κι ας ηγέρθη ο ψυχαναγκαστικός εαυτός μου, για να διορθώσει με το μολύβι τις αβλεψίες του κειμένου (κι ας μην του έκανα τη χάρη τελικά – υπογράμμισα μόνο, ανυποχώρητα, τους στίχους που μου άρεσαν). Πέραν όλων των άλλων απολαύσεων, είχε τη χάρη του να διαβάζεις στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου τα ονόματα των φίλων που το απέκτησαν μαζί μ’ εσένα. Και η αναμονή του το ίδιο. Ω ναι, η αναμονή ήταν σπουδαία!

Εξάλλου, και τελικά, το ζητούμενο είναι πάντα η αποκάλυψη των στίχων…

«Όχι, απλώνω τα χέρια μου! – Κορμί επίμονο

Με μια μονάχα κίνηση απ’ τα φασκιά σου –

Τον θάνατο – διώχνω! Χίλια βέρστια γύρω μου

Είναι στο χιόνι θαμμένα και το δάσος καμένο.»

[Υπογράμμιση σελίδας 54]

Γεωργία Μανάφη