8ο «ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ» ΣΥΝΕΔΡΙΟ BOOKCROSSING

1151046_210439985788322_901888300_n

Νότια Σκύρος
photo by: Skyros Island Friends

Πολλοί θα απορήσετε με τον τίτλο αυτού του βιβλίου. Κάποιοι θα απογοητευτείτε κιόλας ίσως, γιατί η αλήθεια είναι πως… δεν μπορείτε να το διαβάσετε. Ορισμένοι μάλιστα μπορεί και να κοροϊδέψετε το γεγονός ότι γράφω για ένα βιβλίο… που το έγραψα εγώ ο ίδιος! Μην πω ότι θα διαμαρτυρηθείτε κιόλας επειδή «μία παράγραφος ενός σαλεμένου διοργανωτή δεν είναι βιβλίο, βέβαια». Αλήθεια όμως, είναι καταχωρημένο στο ράφι μου. Και ταξιδεύει! Όπως κανένα άλλο βιβλίο δεν μπορεί τόσο εύκολα. Στη θάλασσα. Μέσα σε ένα μπουκάλι.

Δε θα ήθελα να γράψω πολλά για το Συνέδριο που απασχόλησε τη ζωή και το μυαλό μου – και της οικογένειάς μου, και των φίλων μου και πολλών Σκυριανών bookcrossers – για έναν ολόκληρο, σχεδόν, χρόνο. Τα «κουνουκλίτσια» στη Σκύρο, δηλαδή η μάζωξη γύρω από ένα τραπέζι με τσίμπα-πιες, είναι η αγαπημένη μας διασκέδαση. Ένα τέτοιο μεγάλο «κουνουκλίτσι» κάναμε λοιπόν. Με πολλούς και αγαπημένους φίλους από παλιά ή καινούργιους αξιόλογους ανθρώπους που γνωρίσαμε για πρώτη φορά. Η Φένια (Ιφιγένεια Θεοδώρου) ήρθε από το Κουβέιτ. Και παρόλο που αρρώστησε και δεν μπόρεσε να παραβρεθεί, ήρθε τελικά στο νησί δεκαπέντε μέρες αργότερα. Η Αγγέλα (Καστρινάκη) με τον Αλέξη (Πολίτη) άφησαν τα πανεπιστημιακά τους έδρανα στην Κρήτη για να χαζεύουν ένα τριήμερο τις σκυριανές εικόνες. Η Έφη (Βενιανάκη) με τον Γιάννη (Σολδάτο) πέρασαν τρεις ολόκληρες μέρες μαζί μου, έναν άλλο «Αιγόκερω» από τον δικό τους. Η Νοέλ (Μπάξερ) μίλησε με τους πάντες και σχεδόν «υιοθέτησε» την κόρη μου. Ενώ η Βικτόρια (Χίσλοπ), μαζί με τη γλυκιά μου Βάσω (Σωτηρίου), ήρθε από την Αγγλία και έφυγε γεμάτη, ελπίζω, από τα πράγματα που λατρεύει: ήλιο, θάλασσα, αυθεντικούς ανθρώπους και ελληνικές εικόνες.

Αλλά και όλοι οι άλλοι, οι περίπου τριάντα φίλοι Σκυριανοί ή διαμένοντες στη Σκύρο, που δούλεψαν πολύ και συμμετείχαν με την ψυχή τους, τα δεκαπέντε υπέροχα παιδιά του θιάσου «Ζω», που έπαιξαν με όλη τους την ενέργεια το πρώτο μου «κατά παραγγελία» (του εαυτού μου) θεατρικό έργο, και οι περίπου 70 bookcrossers από ολόκληρη την Ελλάδα, που γέμισαν τόσο πολύ αυτές τις τρεις τελευταίες μέρες του Ιούνη μου, θα μου μείνουν πραγματικά αξέχαστοι.

Όλοι αυτοί δεν άφησαν μόνο ελεύθερα βιβλία παντού. Δεν έκαναν μόνο άλλους αναγνώστες κοινωνούς των προτιμήσεών τους. Έγραψαν κιόλας. Μία μικρή παράγραφο ο καθένας, σε χαρτάκι Α5, που είχε το δικό του αριθμό στο Bookcrossing. Έγραψαν τη σκέψη τους εκείνη τη στιγμή, την έμπνευσή τους, το τηλέφωνό τους ίσως για ένα ραντεβού στα τυφλά, ή το παράπονό τους. Το χαρτάκι αυτό μπήκε σε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι, και το ξημέρωμα της 30ης Ιουνίου ρίχτηκε στη θάλασσα με τον δυνατό βοριά, να ταξιδέψει σε έναν και μοναδικό καινούργιο αναγνώστη. Γι’ αυτό το βιβλίο που έγραψα εγώ και έστειλα να ταξιδέψει εναλίως μιλάω σήμερα.

message-in-a-bottle-wallpaper-1920x1200

Τίτλος: 8ο «Θαλασσινό» Συνέδριο Bookcrossing

Συγγραφέας: Greek Bookcrossers

Καταχωρήθηκε από BCSkyros2013 την Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013,

Βαθμολογία: –

Νέο σχόλιο: ?

Δε θυμάμαι πια τι έγραψα. Νομίζω εξιστόρησα τα πάθη μου των τελευταίων δέκα ημερών πριν το Συνέδριο, κάτι για τον ύπνο που είχα χάσει, το σπίτι μου που έμοιαζε με αποθήκη, τα παιδιά μου που δούλευαν σε νέου είδους φάμπρικα. Δεν έχει σημασία τι έγραφα. Πέταξα πρώτος το μπουκάλι μου στην παραλία «Μαγαζιά» της Σκύρου, όταν ο αέρας φυσούσε βορειοδυτικός – ιδανικός δηλαδή για να απομακρυνθεί το μπουκάλι απ’ την ακτή.

Η πορεία του βιβλίου στο bookcrossing: Γύρω στα 80 τέτοια μηνύματα μέσα σε μπουκάλι απελευθερώθηκαν στο Συνέδριό μας. Ο λιμενικός που έβαλε τις φωνές ανέκοψε βέβαια μερικούς, οι οποίοι όμως τα κράτησαν και τα πέταξαν στη θάλασσα άλλη μέρα, κάποιοι φεύγοντας από τη Σκύρο με τον «Αχιλλέα». Ορισμένοι τα πέταξαν πολύ αργότερα, σε άλλες διακοπές τους, σε άλλο μέρος. Το δικό μου πάντως δεν «πιάστηκε» ακόμη. Πέντε όμως από αυτά βρήκαν κάποιον αναγνώστη να τα διαβάσει και να πει την άποψη του στο ηλεκτρονικό τους ημερολόγιο, στις βορινές παραλίες της Τήνου και ένα σε παραλία της Μυκόνου. Θέλω να πιστεύω ότι το δικό μου δεν πιάστηκε γιατί θα ταξιδέψει πιο μακριά. Αυτός που θα το βρει θα γράψει ίσως τις εντυπώσεις του σε μια άλλη γλώσσα της θάλασσας – ή της στεριάς. Καλό ταξίδι βιβλιαράκι!

Δημήτρης Αλεξίου