#BOOK_LUST

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες φορές κι αν το έχεις ήδη κάνει, δεν παύει να είναι μια μεγάλη κατάκτηση και μια μεγάλη ανακούφιση η στιγμή που πετάς στην άκρη ένα κακό βιβλίο έχοντας υπερνικήσει την ψυχαναγκαστική σου τάση να φτάνεις πάντα ως την τελευταία σελίδα. Αυτή τη φορά άρκεσε να φτάσω στην εικοστή τέταρτη. Ουφ!

Thomas De Quincey

Thomas De Quincey

«Δεν διάβασε όταν ήταν νέος Πλάτωνα (πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται σε κακή τύχη), αλλά ούτε, όταν ανδρώθηκε, Καντ (πράγμα για το οποίο ευθύνεται ο ίδιος).» [Τόμας Ντε Κουίνσυ]

_____________________________________

Όταν τύχει να βρεθώ απόγευμα με ζέστη στην πλατεία Μαβίλη και να καθίσω σ’ ένα παγκάκι να πιω λίγο νερό απ’ το μπουκάλι μου, τότε πιο πολύ σκέφτομαι τον Νίκο Καρούζο, που ήταν άρρωστος στα στερνά του κι έβγαινε να καθίσει στο Flower κι ένιωθε πάνω του τ’ αεράκι.

Πλατεία Μαβίλη

Πλατεία Μαβίλη

Τα λογοτεχνικά περιοδικά τα αγαπάμε και τα στηρίζουμε συν τοις άλλοις και επειδή είναι ο τόπος όπου οι συγγραφείς (κάποιοι συγγραφείς) πειραματίζονται δοκιμάζοντας νέους τρόπους χωρίς το άγχος της οριστικότητας που δημιουργεί η έκδοση ενός βιβλίου. Αφού έτσι μόνο ο συγγραφέας μπορεί να δοκιμάσει κάτι καινούριο, όταν το εκθέσει στο βλέμμα των αναγνωστών. Όσο το κρατάει στο συρτάρι του, δεν μπορεί να ξέρει τι έχει πετύχει. Διαβάζοντας λογοτεχνικά περιοδικά εισερχόμαστε, κατά κάποιον τρόπο, στο εργαστήριο του δημιουργού.

___________________________________

Υπάρχει και ένα άλλο ωραίο συναίσθημα: αυτό που έχεις ένα βιβλίο πέντε-δέκα χρόνια στη βιβλιοθήκη σου και σε κοιτάζει σαν ενοχή, αδιάβαστο, όλον αυτό τον καιρό και κάποτε το πιάνεις πια στα χέρια σου και το διαβάζεις. Όπως αυτές τις μέρες εγώ την «Ονειροχλόη» του Ιβάν Γκολ και τις «Εμπειρίες μετάφρασης» του Έκο.
_____________________________________

Πριν από δέκα χρόνια περίπου ήμουν υπεύθυνος σχολικής βιβλιοθήκης σ’ ένα χωριό της Πελοποννήσου. Είχα δανείσει σε μια μαθήτρια της τρίτης λυκείου, αν θυμάμαι καλά, το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ. Το επέστρεψε στη βιβλιοθήκη με μεγάλη καθυστέρηση, μετά από δύο μήνες, αλλά δεν της είπα κουβέντα – είχε μεσολαβήσει μια αρκετά σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας εκ μέρους της, που είχε αναστατώσει όλο τον τόπο. Ούτε τόλμησα να τη ρωτήσω αν το βιβλίο είχε κάποια σχέση με την πράξη της. Φαινόταν ωστόσο ότι το είχε διαβάσει.

_____________________________________

Ο Μάνος Χατζιδάκις, ένα απρόσμενο δώρο, ο Leonard Cohen, ο ήχος της καφετιέρας το πρωί, η Ιστορία του Ηροδότου που πάντα θα περιμένει να τη διαβάσεις από την αρχή μέχρι το τέλος, τα σύννεφα που τρέχουν στον ουρανό, ένας στίχος μετά από καιρό, η ΙΟΝ αμυγδάλου, ένα φανελάκι που στεγνώνει πάνω στο (σβηστό) καλοριφέρ, ο σκύλος που τινάζεται απ’ τα νερά. Πόσα πράγματα για να είμαστε ευγνώμονες.

Μάνος Χατζιδάκις

Μάνος Χατζιδάκις

Όταν εγώ διαβάζω τον “Δον Κιχώτη”, δεν διαβάζω το ίδιο βιβλίο που διαβάζεις εσύ. Εγώ διαβάζω το αντίτυπο που αγόρασα σ’ ένα βιβλιοπωλείο στην Κηφισιά στη μισή τιμή, γιατί ενώ ήταν δίτομη έκδοση είχαν μόνο τον έναν τόμο (τον δεύτερο) και τον είχα πάρει μαζί μου εκείνο τον Απρίλιο στην Ισπανία και στην τελευταία του σελίδα έχω σημειώσει όλες τις αναφορές σε κάποιο θέμα που μ’ ενδιέφερε τότε (την αϋπνία, την ανάγνωση, την καλοσύνη, το χιούμορ…) και στη σελίδα 217 έχει μια μουτζούρα που την έκανα κατά λάθος με το στυλό μου καθώς το διάβαζα, και στο οπισθόφυλλο έναν μικρό λεκέ από καφέ και το τελείωσα μες στο αεροπλάνο της επιστροφής – εδώ πίσω μου τον έχω τώρα. Αυτόν τον Δον Κιχώτη διαβάζω, να ξέρεις.

Δον Κιχώτης

Δον Κιχώτης

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ: Τα άκοπα βιβλία, που οι άκρες τους δηλαδή δεν είναι ξακρισμένες, τείνουν να εξαφανιστούν και μαζί τους η ωραία εκείνη αδημονία και έξαψη του αναγνώστη που, βγαίνοντας από το βιβλιοπωλείο με το νέο του απόκτημα, κάθεται στο πρώτο παγκάκι που βρίσκει ή στην αγαπημένη του καφετέρια ή στο λεωφορείο της επιστροφής και, όπως μπορεί, κόβει τις άκοπες σελίδες.

Έχω χρησιμοποιήσει γι’ αυτή τη δουλειά την πιστωτική μου κάρτα, την αστυνομική μου ταυτότητα, την πάνω άκρη από το κουταλάκι του καφέ ή το μαχαιράκι της μπουγάτσας, το κλειδί του αυτοκινήτου, τον βραχίονα των γυαλιών για τον ήλιο, το δάχτυλο του δεξιού μου χεριού ή ολόκληρη την τεντωμένη παλάμη μου – με καταστροφικά τις περισσότερες φορές αποτελέσματα.

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος