Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ, XII

Κι εγώ εναλλάξ, θα διαβάζω πεισματικά τις πλατιές παρομοιώσεις στην Ιλιάδα, θα βλέπω το μελαγχολικό Παρίσι τού μεσοπολέμου τού Brassai και θα ανανεώνω το κόκκινο ξηρό κρασί στο ποτήρι μου. (Νωχελικά, ερχόμενος από το βάθος, κάποιος ήχος swing απόχρωσης, θα μου χαϊδεύει τις σελίδες.)

11

Στο παγκάκι, ανοίγοντας τη Μελαγχολία τού Παρισιού, με αιφνιδίασε ένα περιστέρι που ορμητικό στάθηκε κοντά μου. Τρόμαξε και το Παρίσι και έφυγε μαζί με το περιστέρι, αφήνοντάς μου τη Μελαγχολία.

22

Όλες του οι τσέπες ήταν γεμάτες από χαρτομάντιλα: Τόσο έντονο και μόνιμο ήταν το ψυχικό του συνάχι.

.

Πάντα ο έρωτάς του ήταν ανεπίδοτος: Άγνωστος ο παραλήπτης, ανεπαρκής η διεύθυνση, λάθος ο ταχυδρομικός κώδικας, ο παραλήπτης έφυγε χωρίς να αφήσει διεύθυνση… Μονοτονία στα όρια της ψυχικής μιζέριας.

33

Πίσω από το μασκάρεμα, λυσσά  η ευτελής ανθρώπινη φύση να εμφανιστεί, να εκδιπλωθεί.

.

Εκ των υστέρων φαίνονται όλα. Δεν υπάρχει περιθώριο να δοκιμάσεις, να αποτύχεις και να μην τιμωρηθείς.

44

Η μέσα μας ανησυχία για τα καθημερινά ή για τα μελλοντικά –σε πρακτικό και πάλι επίπεδο –, συχνά δεν είναι καθόλου υποδεέστερη των «μεγάλων» ανησυχιών.

.

Η απόσταση στον χώρο είναι μία ακλόνητη πραγματικότητα.

Δημήτρης Σαραντάρης