ΜΙΚΡΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Sovracoperta

Στο μεσοστράτι πάνω του Αυγούστου, καθώς το μεσημέρι αναπαύεται στον ερωτικό ήχο των τζιτζικιών, είπα να  συντάξω ένα λεξικό, να κάνω ένα προσκλητήριο για τους Έλληνες συγγραφείς που αγάπησα και μεγάλωσα μαζί τους ή, για να είμαι ειλικρινής, με βοήθησαν να μεγαλώσω, στις εσχατιές των μύθων τους και της ζωής τους…

Κι αρχινώ:

 Α

Αισχύλος: Μεθόριος μεταξύ ουρανού και γης, να κάμει το δράμα των ανθρώπων τραγούδι, να σε κρατά από το χέρι και να σου δείχνει τη λύτρωση ανάμεσα στα πάθη του Προμηθέα και του Ορέστη. Δικό του εκείνο το περίφημο «χθονός μεν ες τηλουρόν ήκομεν πέδον», του ταξιδιού δηλαδή το ατελείωτο.

Β

Βιζυηνός: Στις όχθες του «αείροου Βοσπόρου», να σου ξυπνά τη μνήμη της προσμονής και του αδίκως πάσχοντος ανθρώπου. Και να μαθαίνεις την Πόλη των πόθων και του λογισμού περπατώντας μαζί του στα στενά, ψάχνοντας «ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού του».

 Γ

Γρηγόριος ο Θεολόγος: Αντιλήπτορας του ανθρωπίνου γένους όσο κανένας άλλος, σκαπανέας της ψυχής ακάματος, ο πρώτος που μίλησε για τον άνθρωπο και τον ονόμασε «εν μικρώ μέγα». Ύστερα έγραψε τον «Λόγον εις το Άγιον Πάσχα» και έγινε ο καλύτερος υμνητής της άνοιξης.

Ε

Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος: Προσωκρατικός φιλόσοφος, λίγα δικά του έχουν σωθεί, κι αυτά αρκούν για να αποδείξουν την αιώνια ερωτική σχέση του σύμπαντος μέσω του νείκους [σχάση] και της φιλότητος [σύντηξη], μέσω δηλαδή της επιθυμίας.

Ι

Ιωάννης της Κλίμακος: Ψυχογνώστης, ψυχανατόμος, ιατρός της ψυχής αξεπέραστος. Πριν ακόμα τον Freud μίλησε για τα πάθη της ψυχής. Ύμνος στην ανθρώπινη φύση το «βία φύσεως διηνεκής», που σε καλεί να ξεπεράσεις τα όρια.

tumblr_m2dowiIi9u1ql3umeo1_1280

Κ

Καβάφης Κωνσταντίνος: ο «ίμερος Αλεξανδρινός», σύντροφος της ζωής και των παθών στ’ ακροθαλάσσι του Πρωτέα· όμοιος άλλωστε και ο ίδιος με εκείνον τον ομηρικό. Μίλησε για τους «ματαιόσπουδους» στο ποίημα του «Φιλέλλην», μα κανείς ποτέ δεν τον άκουσε.

Λ

Λάγιος Ηλίας: «Μορφή από χώμα και ουρανό», σημάντορας άνεμος, ιερουργών. Φώναξε: «καλώ όσους είναι ζωντανοί και όσους μέλλονται, κι αυτούς που πέθαναν τους καλώ ν’ αναστηθούν», και η φωνή του χάθηκε στο σκοτάδι.

Π

Παπαδιαμάντης:  Ο Μέγας Ερωτικός, ο ένθεος και ταυτόχρονα ο απολύτως γήινος. Δε θα έφτανε όλο το χαρτί του κόσμου να γράψει κανείς γι’ αυτόν. Έμεινε όμως το «σκοτεινό και έρημο τρυγόνι» του «Άη-Γιάννη του Ασέληνου» πάμφωτο!

Ρ

Ρωμανός ο Μελωδός: Συνομήλικος του σύμπαντος ο κόσμος του, στον οποίο μπορεί να σκύψει όποιος θέλει και να ξεδιψάσει. Από την Αντιόχεια ώς την Πόλη να γράφει ύμνους για «τον υπερούσιο λόγο».

Σ

Σολωμός Διονύσιος: Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός, και από μέσα του βγήκαν άνθη πλουμιστά που μυροβολούν τον κόσμο μας. Μας διδάσκει για το «φως που πατεί χαρούμενα τον Άδη και το Χάρο», για να «αιωνιστούμε».

Φ

Φώτιος ο Κυδωνιεύς ο Κόντογλου:  Φορέας της μνήμης της μητέρας γης, δια του χρωστήρα και της γραφής, ο καστροκαταλύτης της λήθης, ο εν εμοί πόνος ο άσβεστος… να μου θυμίζει πάντα το χρόνο, πώς να σταματάω, μέσα από το βιβλίο του «Το Αϊβαλί η πατρίδα μου».

eros_kai_psyxi

Χ

Χριστιανόπουλος Ντίνος: ο αρχάγγελος του Θερμαϊκού, που μου έμαθε να λατρεύω την όψη της μητέρας μου «όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει βουβή, ξαγρυπνισμένη και χλωμή».

Ω

Ωρολόγιον το Μέγα: που μάθαιναν οι παππούδες μας γράμματα, που μας το κληροδότησε μαζί με την ευχή της η γιαγιά μας, και εκεί διαβάσαμε την προσευχή για τον «εφεστώτα άγγελο της ψυχής», που αργότερα τον ονομάσαμε έρωτα στα μάτια μιας κοπέλας.

Τούτους διάλεξε η μνήμη, λιγοστοί και ατόφιοι, δικοί μου και δικοί σας, ασκητάδες όλοι τους στα πάθη και τους πόνους, εξομολογητές των στιγμών, στου καλοκαιριού τη μεσημεριανή σιωπή.

Γιάννης Χριστόπουλος