ΟΚΤΩΒΡΗΣ

1378383_10200170978790313_1037920704_n

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα σπίρτο.

Όταν το άναβες, το έδινες στον διπλανό σου κι αυτός στον δικό του διπλανό,

κι ο διπλανός στο παρα-διπλανό και στον παρα-παρα-διπλανό.

Μέχρι να κλείσει ο κύκλος, το σπίρτο να ξαναφτάσει σε σένα και να συνεχίσει

τις βόλτες του γύρω-γύρω, μέχρι να σβήσει σε κάποια δάχτυλα.

Το είχαμε άραγε σχεδιάσει; Το σπίρτο έσβησε στα δικά της χέρια.

Το μοναδικό κορίτσι της παρέας. Όλοι ερωτευμένοι μαζί της.

«Θάρρος ή αλήθεια;»

Ήξερε ποια θα ήταν η ερώτηση αν απαντούσε «αλήθεια», κι έτσι είπε «θάρρος».

Της είπαμε να σκαρφαλώσει στην παλιά πολυκατοικία.

Θέλαμε να την εκδικηθούμε… Χάθηκε… Μερικοί είπαν στο φεγγάρι…

Από τότε, κάθε χρόνο, τέτοια μέρα η πολυκατοικία γεμίζει φωνές, ανθρώπους και χρώματα.

Κανείς μας δεν έχει τολμήσει να πλησιάσει.